SEN AFFEYLE ALLAH’IM
Fevzi Emir Yılmaz


Bir hizada durmadım, gâh ayak, gâhı baştım;
Ben nefsime yenilip her günaha bulaştım.
Helâl haram bilmedim, çoktan haddimi aştım;
Bu günahkâr kulunu Sen affeyle, Allah’ım.

Ne şükür hırkasını benliğime bürüdüm,
Ne gösterdiğin yolda sadakatle yürüdüm.
Geldik yolun sonuna, içten içe çürüdüm;
Bu tükenmiş kulunu Sen affeyle, Allah’ım.

Her işim yarım kaldı, bir murat alamadım;
Üç günlük dostluklarla bahtiyar olamadım.
Hakikat deryasına aşk ile dalamadım;
Bu nasipsiz kulunu Sen affeyle, Allah’ım.

Geç kaldım tövbelere, ömrü çok uzun sandım.
Şu yalancı dünyanın siyahına boyandım.
Sayısız cürmüm ile ben kapına dayandım;
Bu aldanmış kulunu Sen affeyle, Allah’ım.

Gelen göçermiş bildim, saç sakal ağarınca;
Gidecek başka yer yok, Azrail çağırınca.
Günahlarım yüzüme öfkeyle bağırınca;
Bu çaresiz kulunu Sen affeyle, Allah’ım.

İlâhî huzurunda diz üstü çöküyorum,
Derin pişmanlığımla gözyaşı döküyorum.
Sığınıp rahmetine boynumu büküyorum;
Bu muzdarip kulunu Sen affeyle, Allah’ım.