SENSİZ OLDUKTAN SONRA
Fevzi Emir Yılmaz

Doğduğum gün başladı benim gönül meselem,
İçimi dökmek için yetmez ki kâğıt kalem.
İkimize dar ise yıkılsın koca âlem;
Ha kıyâmet ha yokluk sensiz olduktan sonra.

Sen kurmazsan soframı zehir düşer aşıma,
Yan yana olamazsak gök yıkılır başıma.
Buna yaşamak demem gelsem de yüz yaşıma;
Ha bir asır ha üç gün sensiz olduktan sonra.

Kays gibi Mecnun olup herkesi sen sanayım,
Bir kesik yara gibi durmadan kanayayım.
İbrahim’in düştüğü ateşlerde yanayım;
Ha yanmışım ha sönmüş sensiz olduktan sonra.

Ayrılık gözyaşının selinde boğulayım,
Bir dertten kurtulmadan ötekine dalayım.
Acıma hiç hâlime per perişan olayım;
Ha mesudum ha mahzun sensiz olduktan sonra.

Çileye revan olup her derde bürüneyim,
Rahat yüzü görmeyip ömrümce sürüneyim.
Kalabalıktan ırak tenhada görüneyim;
Ha varmışım ha yokmuş sensiz olduktan sonra.

Belâ üstüme gelsin, dertten çıkmasın başım,
Nisan yağmuru gibi kurumasın gözyaşım.
Tükensin tahammülüm, çatlasın sabır taşım;
Ha hırçınım ha mûnis sensiz olduktan sonra.

Canımı alsın diye ecele sesleneyim,
Libâsımdan kurtulup kefenle süsleneyim.
Doymasın iki gözüm, toprakla besleneyim;
Ha ölüyüm ha diri sensiz olduktan sonra.