yüzlere küs gôzlerimle
hayatımı görmezden gelemezdim
kedinin kuyruğunu takip etsem de
koyunun yününü ip bulacaktı
bunalmış atlarıyla durgunluğum
yarışı iplemeyen yavaşlığım
yoklama yapan acılarım
ayakkabısının sözünü dinleyip
çekeceği yanında taşıyan
aylaklaşmış bir adımla
öbeğimi dünyaya bağlamıştım

bu kadardı diye seyrelen bir çizgide
kaçın kurasınca pek saf bulunmuş
ağaçta sallanan naylon poşete üzülmüş
yalnızca yeşile gülümseyen kırlangıcı görmüştüm
yine de bir monitör gibi mecburen açılıp kapanan gözlerimle poşetteki yazıyı okumuş
bir zincir marketin indirimleri akordeon gibi esneyip
kağıttan yelpaze yaptığım zamanlara götürmüştü

herkes yol çizgilerini bir ip gibi çözülerek takip etse de
yine de kaderden daha kıvrak bir eder tanımamıştım

zeytinyağlı yemeklerden ziyade o yemeklere tapanlara bir çift sözüm vardı,

uzak uzlaşmadır
Yani dünya hayatı ve zeytinyağlılar

önce bir yay gibi gerilip uzağa düşürmüş, ardından hedefi unutturmuştu

rüya rüyanın içinde, dünya bünyanın içindeydi.
insan zaten kendiyle evli kendiyle leylaydı

dündeki acı veriyordu, düne döne uzaklaştım, meğer anbean anı kovalıyordum

kaba sesler incitince kuş seslerini kaydetmeye başladım
çünkü hakikati tekrarlayan bir ağzı var doğanın

kadınları ve erkekleri barıştıran
parayı ve cepleri buluşturan
evleri ve gökleri konuşturan da oydu.