Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Her zaman karanlık ve bulutluydu.
Kendimden başkasına anlatamadım
Yalnızlığın yüreğimden nasıl vurduğunu.

Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Çünkü akşamlarım sisli ve yorgundu,
Sabahları küskün ve suskundum.
Geçen günler sadece takvim yapraklarından ibaretti.

Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Yazdığım mektuplar ve kartpostallar
Adresine hiç ulaşmadı.
Bayram sabahları gözlerimi yollara bıraktım,
Ama ne gören oldu ne de soran.

Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Karanlığı ilikledim ceketimin düğmesine.
Üşüyerek büyüdüm ben, sormadılar neden.
Bir sıcak söz aradım, duvarlara çarptı hepsi.

Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Kalbim, terk edilmiş bir istasyon gibi.
Gelen olmadı, giden unuttu.
Saatler bile dönmedi bana küstükten sonra.

Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Ne bir anne duası sardı gecelerimi,
Ne de bir kardeş omzu dayanaktı yıkılırken.
Yalnızlığımı sırtıma yük ettiler doğduğumda.

Benim gökyüzüm hiç güneşli olmadı, kardeş
Toprağa düşen her gözyaşımda sustu yıldızlar.
Ben sustum, şehir sustu, dünya sağırlaştı
Ve ben o sessizliğe gömüldüm, diri diri.