Özlemin yüreğimde koca bir dağ gibi, annem...
Yokluğunla baş edemiyorum artık.
Nereye baksam sen varsın;
Evin her köşesi hâlâ sen kokuyor,
Dokunduğum her eşyada anıların gizli.
Gözümü kapattığım an sesin yankılanıyor kulaklarımda,
Sanki açsam gözlerimi, birden yanımda olacaksın...
Öyle özledim ki;
Dayanamıyorum artık sensizliğe.

Geceleri pencereyi açık bırakıyorum uykudan önce;
Belki bir esintiyle gelirsin,
Ben uyurken saçlarımı okşarsın diye...
Bir ümidin kıyısında dalıyorum düşlere.
Kokuna hasretim, bir tebessümüne dünyaları verirdim;
Sensizlik çok zormuş be annem, tarifi yok bu boşluğun.

Seninle yaşayamadığımız o yarım kalan hayallerim var...
Hangi birini anlatsam?
Dizinde uyumak isteyen çocuk yanımı mı,
Yoksa kırılmış kalbimi avutacak şefkatli ellerini mi?
Kızın seni çok özlüyor annem...
Büyüdüm ama içimdeki çocuk hâlâ anne sıcaklığıyla kavruluyor.
Ekmek gibi, su gibi ihtiyacım var sana;
Sana sarılmaya, seni koklamaya...

Biliyor musun annem, artık eskisi gibi ağlamıyorum.
Her gün şükrediyorum beni sana evlat veren Allah’a,
Senin gibi bir annenin izini taşıdığım için...
Şimdilik gidiyorum ama yine geleceğim.
Her gece olduğu gibi, yine seni düşleyeceğim...
Çünkü ben seni çok özledim, annem.
🕊️

Silezya