Modern bireyin varoluş sancılarını aşkın, inancın ve benliğin sınırlarında dolaşan karanlık bir iç monologla aktarıyor. Dilinde isyan var, ama isyanın da ötesinde derin bir kırılganlık ve yoğun bir içsel yabancılaşma barınıyor. Her dizesi, hem ruhun en çıplak haliyle döküldüğü hem de zihinsel bir labirentin içinde yankılanan düşünceleri çağrıştırıyor.

Göğsümdeki paslı küveti kırdım bu gece
Bu dizeyle başlamak, şairin içini yıllardır biriktirdiği, pas tutmuş duyguların artık taşma noktasına geldiğini anlattığı kuvvetli bir başlangıç.
Ve finalde:
şimdi gözyaşlarımı yanan bir apartmanın balkonundan sarkıtıyorum
belki biri düşer de
bir anlam bulur.

Bu kapanış, hem dramatik hem felsefi. Gözyaşları, apartmandan sarkıtılmış ip gibi.
Şair kendi anlamını yitirmişken, şiirini başkasına uzatıyor. Belki onun acısından birileri iyileşir.

Bu şiir, postmodern bir ağıt
Aşka, tanrıya, kendiliğe ve deliliğe dair parçalanmış imgelerle örülmüş; ama bu dağınıklığın içinde muazzam bir duygusal bütünlük taşıyor. Acı dolu ama etkileyici. Yalın ama sert. Delice ama çok çok insan.

Varoluşun kıyısında yazılmış, içe düşen bir şiir.
Ve evet… belki de delilik gerçekten en samimi şiirdir.

Nicelerine

Varoluşun sınırlarında gezinen bir bilincin çarpıcı itiraflarını sunuyor. 'Paslı küvet' imgesiyle başlayan her dize, bedenle ruh arasındaki yarılmayı gözler önüne seriyor. Şair, aşkı bir halüsinasyon olarak nitelerken, 'varoluş iptal' grafitisiyle modern dünyanın anlamsızlığını duvara yazıyor. En çarpıcı ifade: 'Delilik, insanın en samimi şiiridir' - bu cümle, şiirin özünü özetleyen bir manifesto gibi. Son dizedeki 'yanan apartman' imgesi ise, acının bile bir anlam arayışına dönüştüğünü gösteriyor tebrik ediyorum.

Özgün bir dil, harika imgeler, kendisiyle yatarken Tanrının adını unutacak kadar kendinden geçiş

Çok ama çok begendim tebrik ederim.