Yüksekten temaşa ederim koca Dünya’yı
Görüşeceğimize yorarım, güzel rüyayı
Tabiata tutarım büyük aynayı
Ortaya çık artık, yeter be Dilber!

Kartepe’deyim, tam da kayalık yerde
Mahsur kalmışım ben, Kocaeli’de
Hayalin yüzmekte Sapanca Gölü’nde
Görünüver artık, yeter be Dilber!

Kuşlar yuva yapar ağaç dalında
Efsunlandım buranın İlk Baharında
Ben, ancak rahatlarım senin yanında
Vazgeç nazlarından, yeter be Dilber!

Dağların yeşilliği birleşir denizin mavisiyle
Ah! Biz gezemedik hiç böyle el ele
Bülbül söyler, ben söylerim, bir de sen söyle
Şakırdayalım artık, yeter be Dilber!

Dağları duman sarsa da ovalar açık
Seher yeli üşütmez, eser sıcacık
Her taraf yemyeşil, görünmez balçık
Çekingenliği bırak, yeter be Dilber!

Hep kabarmaz, dinlenir Marmara
Dalga vurmaz ki olmazsa kara
Seyrine bırakılırsa, iyileşmez yara
Dokun suya, sabuna, yeter be Dilber!

Her an otobüsü, vapuru, treni izlerim
Her gün yolunu, böyle gözlerim
‘Bir gün yârim de böyle gelir’ derim
Çık artık sefere, yeter be Dilber!

Bekledim, bekledim, sen hiç gelmedin
Ben de kalkıp yönümü Ankara’ya çevirdim
Oysa seni buradaki doğa kadar severdim
Göçtüm artık, yerinde kal, Dilber!

Seninle güzeldi cennet Yurdumuz
Bitti artık bizim son umudumuz
Harabeye döndü, çöktü asfalt yolumuz
Çabamızı, gayretimizi devrettik, Dilber!

Firkat, kaderimize işlenmiş bir kere
Vuslatımız bağlanmış, çıkmaz sefere
Yalnızlığımla giderim, gittiğim her yere
Dünyamı karattığın gibi sen de karar, Dilber

21.04.2024 Kartepe/Kocaeli