Bir güzellik bırak giderken
merhaba diyen sesini sevgi dolu nefesini
hayırlı cuma gününü verimli pazartesini
kalbindeki iyiliklerin cümlesini bırak...

Kimseyi kırmamak bir başarıydı
isteseydin kırabilirdin kırmak kolaydı
hep incindin incitmedin ne iyi oldu
kalp kırıklarını dizdiğin hüzün kolyeni bırak...

Su dök tuz bastığın gizli yarana
çilesiyle kahrolduğun yakınına
bir de sana kötülük yapan ona
derdinin nârını bırak...

Çocukluğunun gençliğinin tüm yıllarını
sönen hayallerini solan umutlarını
körelen yeteneğinin kat be katlarını
yeni yeşerecek canlara bırak...

Yaranın kabuğunu soy yanına al
içindeki kan gölüne balıklama dal
artık sadece kendin kendinle kal
al ömrünün özünü teferruatı bırak...

Bir hoş sadâ bırak gelip giderken
ölüm inan ki her yaş için erken
dünyayı böylesine aşkla severken
mânayı götür maddeyi başkalarına bırak...


Gülhan Çeliktaş