ŞEHİR SIZISI

Şehir sancı çekiyor, insanlar içinde;
Yıkılmış viraneler, o enkaz zeminde...
Üç beş kiremit kaldırsan nafile,
Can çekişiyor hayatlar beton altında.

Fırsat tellalları her köşe başında,
Karanlık bir devriye misali nöbet tutmakta.
Birkaç battaniye, üç beş eşya derdinde;
Nefsini heba etmişler, zillet peşinde.

Bir ses duymak için kesilen anonslar;
"Sesimi duyan var mı?" haykırışında...
Titriyor kaldırımdaki o kimsesiz çocuklar,
Kulakları tırmalıyor bir anne iniltisi.

Haber almak imkânsız, hatlar kapalı;
İletişim sanki bir duman izinde...
Yangın, yıkım, patlama; her yer virane;
Yaşayanlar canhıraş, bir nefes derdinde.

Yıkıntılar üstünde umut aranmakta,
Bir çift el, bir canı soluklandırmakta...
Küller içinden yeniden doğar mı bilmem;
Yeni bir şehir, yeni bir insanlık?

Bir çığlık yankı bulur gece yarısında,
Taşlar ağlar o ayazın ıssızlığında...
Bir hoyrat yükselir enkaz arasından,
Umut sarar şehri, o sessiz ağrısında.