Dolmadan daha tükeniyor ümitler
Atıyor yine beni çaresizce boşluğa sitemler
Sormayın o zaman nedendir bu çehre diye
Yazdırana bakın, ahenk neymiş bir hele.

Baharı da kaldı yarıda,uğramaz oldu kuşlar
Gönül teli oldu lâl,sitem de var,var ki efkar
Tebessüm etmeyi o kadar özledim ki sormayın
Şu yeryüzünde yalnız, bahtsız ben miyim?

Denize dönse gözyaşın yok bir anlamı
Yar dediğinin gönlü olmuş taş, kaskatı
Ayıp, hata,günah denilen uğramamışsa semtine
Elbette şu gönül gemisi batacaktır ta dibe...

Sen yaz geleceğe adını, yokmuş kıymetin
Yıllardır şu samimiyetten sanki kar ettin
Firari dalkavuklar bak ki el üstünde,köşede
Yine de içerim zehrini düsturun,bu varlık nedenimdir
Söz verip, bu sözden dönenler nâmerttir.

Biz sevgiyi kısmadık iki, üç güne
O ki bizde ebedidir ve yazılıdır yüreğe
Sen etsen de benden göç,derim ki kader
Yiğidin nefsi de ,duruşu da dünyalara değer.

Bizi ancak ihanetler yıkar,gerisi yüktür omuza
Şimdi ister onore et beni,ister hor gör
Ya abad oluruz bu sayede,deriz ki şükür
Ya da harap bir yürekle bu hayat erir ve biter...

Oğuzhan KÜLTE