2
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1277
Okunma

Ne bardağı taşıran son damla oldum
Ne de denizde, son fırtına
Aklımın duvarlarını tırmalıyor mantığım
Işığa kör ...
Karanlığa aydınlık...
Ellerim umuda bağlı
Yarından tezi yok, iki gözüm
Döner belki devran
Gün ağarır
Yükselir güneş
Erir dağ başlarında buz tutan karlar
Söner içimizdeki
Harlanan ateş...
Paramparçadır yürekler
Yağı eksiktir, lambamızın
Yokluğun molasındayız
Işık vermez...
Yanmak ve yakınmak nafile
Hiç mi hiç karetmez...
İnsanın başlangıcı; Adem baba’ ya
Sordum, yaratıldın sen
Kabil, Habil’i vurdu
Bu nasıl oldu
Girdi insanlığın içine
Girdi içime
Özünden çürüttü
Özümden çürüttü
Bir ağaç kurdu.../Es. 11.09.2017
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.