Demek ki yazacak sözün kalmamış
Gönül hasretinle nice ah çekti
Yürek nasır tutmuş özün kalmamış

Başımda eserken, sevdanın yeli

...

Merhaba Sera.

Aylar sonra; daima okumanı istediğim her satırında binlerce şiiri barındıran bir mektup selamı ile seni selamlıyor, behçet bir gönül ile iyi olmanı Vedud olan yüce Allah’tan niyaz ediyorum. Mektubuma; bir başka mevsimin vermiş olduğu beklemenin güzelliği ve göç etmiş kuşların geri dönmesi azizliğiyle sağlığının yerinde olduğunu umarak başlamak istiyorum.

...

SALOME'ye.

Ne normun ötesinde ne de normun berisindeyiz Salome.

Zaman çizelgesinde bir öte bir de beri olduğunca

...

“…
Bakışların bir şarkı söylüyordu hiç bilmediğim.
Seni dinliyordum, bakışlarını dinliyordum.


...

Mektuplarım vardı, ateşe düşen
Kimler yaktı dedim, küllere sordum.
Feryadı figanı, kubbede coşan
Ahuzarlarımı, güllere sordum.

...

yaşamak imtihansa
acıysa
insana en büyük değeri katan

...

Sevgilim;
yine kaleme aldım özlemimi
her saniye aklımdan çıkmıyorsun
seni öyle ama özledim' ki
anlatamıyorum bile heyecanlıyım

...

Uzak bir akşamın hatıraları yokladı yüreğimi
Islak mektupları kurutan dudaklarını
Bekliyorum boş yere... gelmeyeceğini bile bile

...

Kaç yıl oldu yârden mektup gelmiyor
Eskileri yaşa banıp okurum
Bu vefasız hasretimi bilmiyor
Günlerimi hicran ile dokurum

...

Satırlara dönüşen her ne varsa, bilinme arzusu taşıyan yüreğinde.
Mektup yazmaya karar verdiğim günden bu yana, bayağı bir zaman geçmiş olmalı. Hayatın bu denli hızlı ve anlamsız geçişleri arasında yazmanın gerekliliği biraz geç ulaşıyor ellerime. İçimde ki her fırsatta haykıran o çocuğun yıpranmışlık ve umutsuzlukla kısılan sesine aldanarak…
Merhaba Sera!
Öncelikle Dünya’nın o yıpratan hüzünlü gerdanlığından sıyrılıp, sana yaşamım boyunca hayalini kurduğum bu mektubu yazıyor olmanın o çocuksu heyecanını yaşıyorum. Şu an titreyen sadece ellerim mi? Onu da bilmiyorum. Ben sadece dile getirebildiklerimi yazmanın telaşına kapılmış; tamamıyla her duyguyu yazabilecek kadar da sakinlik bulamadığım, küçük penceresiz odamda anlamsızca sayfalara gülümsüyorum. Evet, insanlara ve yaşama karşı hayatımda bir mesafe, bir mahremiyet yaşıyorum. Beni ben yapan her şeyden tüm çırpınışlarıma rağmen gittikçe uzaklaşıyorum. Kimsenin hiçbir mahlukata ve hayallerine saygı duymadığı bu zamanda, ne kadar çok dayanabilirim onu da bilmiyorum.
İnsanları büyüdükçe artık hiç etkilemeyen o masallardan yola çıkacak olursak, birçok şeyin daha küçükken çocuklara öğretildiği o şartlı yaşam tarzına baş kaldırdığım için mi şu an bu haldeyim.

...