Adını her gün yüreyime kazarım,
Sensizde silerim alnımdan yazımı,
Gerekirse ölmedende kazarım,
Bıraktığın senden mezarımı,

...

bir odanın karanlığından sesleniyorum
ve yüreğimin yangınlarıyla alevleniyor,
tüm geçmişim ve gelecek hayallerim
gurur duyuyorum geçmişimden
ve çarpan asi yüreğimden

...

Beni tanıyanlar, genellikler şair derlerdi, ki bu kimi zaman bir hakaret niteliğinde, kimi zamansa tam yerinde bir övgü kelimesi olurdu. Ne kadar fazla uzaklaşırsam insanlarda o kadar mutlu oldurdum. Mutluluk benim için; somurtmak, ayrılık şiirleri yazmak, insanlardan kaçmak, balkonda oturup saatlerce sigara içerek, binanın kapısını seyretmekti. Kendimi her şeyden ve herkesten soyutlamıştım. Tamamen kendi iç dünyama kapılıp, Münzevi bir pelerine bürünmüştüm. Yazdığım bütün şiirlerde; ayrılık ve kasvet anlatırdım. Gidişler, gelmeyişler, bilerek terk etmeler, ağlamak, hüzün, özlem, beklemek, karanlık ve benzeri tüm olumsuzluklar şiirlerimin temasın da vardı. Bir gün tahmin edemeyeceğim bir şey oldu.
Evet... Evet bu aşk'tı.
Aşk; en küçük deliklerin içine saklanan bir karınca, iğne deliğinde oturan bir minik insan kadar uzaktı, benim dünyama.
Aşk; şimdiye kadar sadece, Leyla ve Mecnun, Kerem ile Aslı, Ferhat ile Şirindi.
Aşk; Mevlana ve Tebriz'li Şems'ten ibaretti.

...

Birazcıkta nolur doğruyu söyle
Geç’te otur hele karşıma şöyle
Söz’den almayana isyanlarım VAR..!

Boşunaymış gardaş böyle yazarım

...

' Zayende ' nehrine döndü tenİm
oysa kimin umurunda
hangi şehirden geçtiğim
Zağros'dan doğup
Siose Pol'u üstüme çektiğim

...

Nefes almak istiyorum
Kulak verin bir kez bize
Nefes almak istiyorum

Termiğin al başka yere

...

Kendimle cevap bulamıyorum
Karşımdakinin söylediklerine bazen hak veremiyorum
Çünkü bazen beni hiç anlamıyorlar
Ben, herkesi anlamak istiyorken ''herkesi anlayamayacağımı anladım ''
Ben, bana düşman olanı bile sevmek isterken

...

BİR İSYAN BAŞLATTIM

giriş


...

Rabbime şükürler olsun,
İstedim ki;

...

beni affet bu gece bensiz sin istanbul;
sana kızmıcam bu gece sokaklarında senin
kaldırımlar da kımsesizler de senin
içimden bir ses belki dönmem diyor
istanbul sende kalsın her şeyim

...