Zalimlik bir kere o kanlı tahta oturup mührünü basınca, birinin sahte şatafatı binlerce masumun çığlığı ve yıkımı üzerine bir utanç abidesi gibi yükseldi; o mazlum gözyaşları toprağa aktıkça yeryüzünden onur çekildi, paylaşmanın o mukaddes tadı yerini irin dolu bir nefrete bıraktı. Tadı bozulan bu hayatın içinde insan insana artık sadece bir kurban, sadece basılıp geçilecek bir ceset gibi bakmaya cüret etti; bu arsızlık öyle bir raddeye geldi ki, sen ilk defa ruhunun orta yerinden ikiye bölündüğünü ve bu alçak yükü artık bir saniye bile taşımayacağını anladın.
Sen hala insanlık onurunu korumanın, bir canı incitmemenin davasını güderken, onlar insanlıktan çıkmanın ve yok etmenin o iğrenç yarışında birbirinin gırtlağına çöktüler; bu leş yarışın sonunda kimse bir şey kazanmadı ama insanlık adına kutsal olan ne varsa hepsi tek tek çiğnenip tükürüldü. En başta o mukaddes güvenimiz, o çocuksu safiyetimiz ve helale sığınan kanaatimiz birer kağıt gibi yakılıp külleri bu kokuşmuş havaya savruldu; o safiyet gidince meydan sadece kalleşlere, hırsızlara ve hırsın o zifiri, o boğucu karanlığına kaldı.
O karanlık şimdi bir kefen gibi hepimizin üzerine çökmüşken, sen son bir nefretle "neden bu kadar alçaldılar" diye haykırıyorsun; haykırıyorsun çünkü senin kalbin hala bir sızıyı hissedecek kadar canlıyken, karşındakiler bir yetimin son lokmasına göz dikecek kadar aşağılık bir çukura mahkum olmuş durumdalar. Yorulmakta değil, bu kokuşmuş düzene sırtını dönmekte haklısın; çünkü dünya artık yaşayanların yurdu değil, kendi saadetini başkasının cehennemi üzerine kuran, ruhu çürümüş leşlerin hüküm sürdüğü koca bir mezbahadır ve bu mezbahada insan kalmaya çalışmak, artık en büyük ızdıraptır.
...
Devamını oku »
Bu, sana yazdığım ilk ve son mektup
Ne ellerim dokunur kelimelere,
Ne de sen duyarsın içimdeki büyük sarsıntıyı.
...
Devamını oku »
Şiir susmamı istedi.
Bildim, kelimelerin huzuru içindi.
Ruhumdan kaçamazdım,
lakin dışında kaldım kendimin.
Haklıydı şiir.
...
Devamını oku »
mesafeler diz çöktü duvarların önünde.
Zamanın omurgası kırıldı —
yer, yerliğinden utanıp geri çekildi.
Göğü katlayıp cebime koydum,
...
Devamını oku »
Hiçbir zaman dinlemedin anlatmaya fırsat vermedin
Kendi inandığın gibi davrandın perişan ettin
Bir kere dinlesen anlasan hak versen ne olur a zalim
...
Devamını oku »
Bırak yer devrilsin, gök çatlasın yedi yerinden,
Bırak tarih donsun, çağlar küle dönsün!
Yeter ki; senin ruhun, benim bu ölümlü zâhirden
Kopan feryadımın sığınağı olan o
Kutsal Liman'dan gitmesin!
...
Devamını oku »
Vazgeçmek denilen o yitik kelime,
Hangi dilde yazıldı, hangi dilde okunur bilmem,
Beni benden eden o sonsuz soğuk vedanın rüzgarıydı,
Sadece geceler, anlar sensizlikte,
Hıçkırarak ağladığım gecelerimi,
...
Devamını oku »
önce ışığını yitirir,
sonra insan; içindeki sesi..
Ben çocukken öğrendim bunu,
oyuncaklarımı kendim kırdım
acı beni tanısın diye.
...
Devamını oku »
Kefen parası yoktu ceplerinde
Bu gece tedirgin ve puslu
İnfaza götürülenler karanlıkta
Helalleşiyorlar sırada olanlar
...
Devamını oku »
Ve dünya bir daha hiçbir sabaha uyanmadı aynı yerden.
Gece, o günden beri içime çökmüş bir taş gibi duruyor.
Işık, gözlerimin eşiğinde kıyıya vuran bir cenin artık.
Ruhum —
...
Devamını oku »
