İkisini de o gece dinledim.
Ama yine de vazgeçmedim.
Pansiyonun penceresinden karanlık sokağı seyrettim.
Geçen her yüzü dikkatle izliyordum.

Belki…
Hiç görmediğim babam geçiyordu içlerinden.
Yüzünü bilmiyordum.
Sesini bilmiyordum.
Gözlerinin rengini bile bilmiyordum.
Belki de yanımdan onlarca kez geçmişti.
Belki de hiç karşılaşmamıştık.
Belki de ömrümüz boyunca hiç karşılaşmayacaktık.
Ama yine de her yabancının yüzünde onu arıyordum.

Her ayak sesinde başımı kaldırıyor, her gölgeye biraz daha dikkatle bakıyordum.
Belki de insan, hiç tanımadığı birini bile özleyebiliyormuş.
Aslında aradığım babam mıydı?
Yoksa kaybettiğim hayat mıydı?
Bundan ben de emin değildim.
Çünkü biri karşıma çıkıp,
"Ben senin babanım." deseydi…
Muhtemelen uzun uzun yüzüne bakardım.
Yıllar sonra karşıma çıkan o yabancının gözlerinde kendimden bir iz arardım.
Sonra da içimde yıllardır biriken sessizliği tek tek onun önüne bırakırdım.
"Düştüğümde neredeydin?"
"Gece korkularımla uyuyamadığımda neredeydin?"
"Her doğum günümde kapının önünde seni beklerken neredeydin?"
Sonra içimden bir soru daha geçerdi.

Sahi…
Benim doğum günüm ne zamandı?
Nüfus cüzdanımda yazan tarih gerçekten doğduğum gün müydü?
Yoksa bana rastgele verilen bir tarih miydi?
Belki de bugüne kadar hiç gerçek doğum günümü kutlamamıştım.
Belki de annem, beni dünyaya getirdiği günü hâlâ hatırlıyordu.
Belki de hatırlamak bile istemiyordu.
Bilmiyordum.

Ama bildiğim bir şey vardı.
İnsan doğum gününde gelecek bir hediye değil, "İyi ki doğdun." diyecek bir sesi arıyormuş.
Bu düşünce bile insanın içini sessizce acıtıyordu.
"On sekiz yıl boyunca bir kez olsun beni merak ettin mi?"
Belki bunları söylerdim.
Belki de hiçbir şey söyleyemezdim.
Çünkü bazı soruların cevabı olsa bile, kaybolan yılları geri getirmeye yetmiyordu.
İşte o gece bir şeyi daha öğrendim.
İnsan bazen en çok, hiç gelmeyecek birini beklerken yoruluyormuş.
Ben de artık beklemekten yorulmuştum.
Geçmiş, dönüp değiştirebileceğim bir yer değildi.
Ne kadar üzülsem de...
Ne kadar kızsam da...
Beni bekleyen çocukluğa geri dönemeyecektim.
Ama önümde, henüz kimsenin yazmadığı bir hayat duruyordu.