Kan tutmuş hüzünlerimi,
Dev sanmışız cüceleri bir zaman
Puşt zulasında lokman ne gezer
Ağyar olmuş dost kervanları

...

Öyle
Özledim ki
Seni

Bir bilsen çölün

...

Ben hergün sahte sıcacıklığımla gülümserken gözlerinin taa içine,
Sen içimde kopan sessiz fırtınaları fark etmiyorsun...
Hiçbirşey göremiyorsun...
Aslında görmeni de istemiyorum biliyor musun?
Seni ne kadar sevdiğimi, nasıl bağlandığımı,deliler gibi nasıl özlediğimi bilmeni...

...

Umutlarının, hayallerinin bir anda yok olacağını
Biliyordum beni unutmanın,
Yerime yenisini koymanın böylesine zor olacağını
Ve biliyordum yüreğini
Tohumunu benden alan nefret sarmaşıklarının saracağını

...

Ufka açılan bu yol sona kapanan yolsa, kendime güldüğümü nereden bileceksin. Dün ihtimallerle eriyen buz dağının bu gün yeniden üşüdüğünü nereden bileceksin. Allah bir hakkı için gezdirdim tüm umutları koynumda, bana rüzgâr esmez her bekleyişin sonunda. Görmeyeceğimi bile bile daldım ben yeni rüyaya. Ben bekledim tüm sevinçleri tüm sevdaları meçhul durakta. Heveslerimi indirmeyeceğini nereden bilecektim. Bakışların dilinde görmek istedim yeşil kırları, silmek istedim tüm maziyi. Oysa ne kadar erken kaptırmışım kendimi hala ne kadar korkakmışım "hayır" sözcüğüne. Unuttum kilometrelerce uzaktan geldiğimi, düşünmedim varlığımın hissedilmeyeceğini. Ben bekledim gözlerinin sözlerini, özür dilerim; yinede mutluyum tek başıma düşlesem bile o gözlerini. Tek başına sohbetlerin adamı oldum ben, hep olmazların ipini göğüsledim en önde, yürekliydim de sözlerine, talip olamadım o buğulu gözlere. Ah gönlüm; sen benden neler istiyorsun mutluluk yetinmektir bunu bilmiyorsun. Kalbine dayadığım bu merdivende ayak izlerimi görmediysen, kırılıp düştüğümü nereden bileceksin. Bir gece yarısı hiç sebep yokken, bir köşede uyuyan çocukluğumun aniden fırlayıp sokaklarımda koştuğunu nereden bileceksin. Bilmemekte güzel. Ümit vermeden bitirmek rüyayı dört duvar arasında, onu üzmemek ne güzel. Sen bir anda aktın avuçlarıma, sen hiç bilmedin bilemedin "YENİDENLİĞİ". Yeniden şarkılar söyledim gökyüzüne, yeniden şiirler yazdım, söz bildiğim şairlerden. Ve bundan sonra daha da çok korkacağım tarifsizlikten. Artık kimse bilmeyecek senden sonra tedirginliğimi, kimse hissetmeyecek şiirlerimin duygusallığını. Yani bir sözcüğü kıskandıran gözler olmayacak örneğin, hislerimi kumar masasına açmakta bitecek. Ve senden sonra korktuğum başıma gelmeyecek. Duyacaksın ki sana "minnet borçlu" olduğumu şiirlerim için, sözlerim için ve dinlediğin için. Şimdi bir yaz gününde, kapattın kapılarımı her şeye, çektim yargısız infazları üstüme. Ve biliyorum ki geçmez artık sevdanın sokağından bir daha mucize…

ÜNAL
17.7.2003


...

Hep eksikse gülüşlerim,
Doğmuyorsa sabahlarımda güneş,
Sevemiyorsam artık tüm benliğimle,
Gözümü karartıp yaşayamıyorsam delicesine,
Aynaya bakmaya korkar olmuşsam

...

yaşamayı gezip gören bilir
umudu peşinden koşanlar
sevdayı sevmeyi bilen bilir
acıyı karşılıksız sevenler

...

Öfkemin kırılmış gururuyla sesleniyorum
hayatımın eteklerine birikmiş,

...

Sorma bana sağ mı sol musun diye
Ben bilemem gardaş dövletli bilir
Azat mısın yoksa kul musun diye
Ben bilemem gardaş dövletli bilir

...