Ne yağmur ne de ayaza duran kışlar
Yüreğimde taşıdığım umutla her zaman
Aydınlığa çıktı en karanlık anlar.

Ne hasret tüketti beni ne ayrılık

...

Ben seni bir başka sevdim ..

ilmik ilmik dokurcasına yüregim
Kalbini feth ederek öylesine çok sevdim
İstedim ki anlamı olsun sevgimizin

...

geçemeye çalışan bir canbaz

Sürekli kılın üzerinde dengede durmaya
ilerlemeye çalıştım altakilerse bana sürekli
gülmekteydiler

...

Dönüp duran dünyayı
Sardık pamuklara.

​Zaman d/eşti kalbimin toprağını;
Akıl darmadağın,

...

Eldeki umut sıcak
Sırtımızda toz, yorgunluk
Dilimde tek bir bayrak

Çantada azık, kalpte söz

...

Bilenle bilmeyen bir olmaz asla
Bilenler söylesin varsa çaresi
Simi kalaylasan zer olmaz asla

Yıldızlar, yerine selam dururken

...

Alaz, zayıflamış ve titreyen parmaklarını O’nun saçlarının arasında gezdirmeye başladı. Bu dokunuş, sadece iki bedenin teması değildi; iki ruhun, evrenin başlangıcından beri birbirini arayıp sonunda bulmasının sessiz kutlamasıydı.

​"Alaz," diye fısıldadı, gözlerini şöminenin alevlerine dikerek. "Bazen korkuyorum."


...

yününden dilediğinin etinden dilediğini ise sat sav
hayatını yaşa sürüler düşünemezler onlar hayvandır da
ondandır



...

Tüm bunları gördüğümde gözlerime inanamadım. Orada, elinde bir oyuncak ayı tutan ve bir deli gibi sevinçten çılgına dönmüş bir adam vardı. Bir çocuk gibi neşeyle dans ediyor, sanki elindeki O oyuncakla birini havaya kaldırıyormuşçasına defalarca kendi etrafında dönüyordu. Her gün aynı manzara yaşanıyordu. Her gün inanılmaz bir gayretle çalışıyor; ücretini alır almaz, gidip bir peluş oyuncak satın alıyordu. Ardından, içi sevinçle dolup taşarak dans ediyordu. Sonra bir dükkâna uğrayıp bir prenses elbisesi alıyor ve büyük bir heyecanla oradan koşarak uzaklaşıyordu. Bu durum—tıpatıp aynı rutinle—haftalarca böyle devam etti. Bu hâl merakımı uyandırdı; haftalar boyu, her Allah'ın günü neden böyle davrandığını anlamak için içimde karşı konulamaz bir istek duydum. "Zavallı baba," diye geçirdim içimden ve onu gizlice takip etmeye başladım. Yaklaşık beş kilometre sonra, bir köşeyi dönüp gözden kayboldu—sanki sırra kadem basmıştı. Hiçbir yerde görünmüyordu; ama hiçbir yerde. *Ne tuhaf,* diye düşündüm. Tam geri dönmek üzere arkamı döndüğüm sırada, bir duvarın arkasından gelen, yüksek sesle konuşan bir adamın sesini duydum: "Bak, sevgili kızım! Tıpkı her gün yaptığım gibi sana yine bir peluş oyuncak getirdim; prensesim için bir de prenses elbisesi aldım!" Adam gülümsüyor, yüzü sevinçle ışıldıyordu. Kızdan hiçbir ses gelmediğini fark edince, usulca daha da yaklaştım. Derken, ansızın hıçkırıklara boğuldu; gözlerinden yaşlar süzülürken dizlerinin üzerine çöktü. "Neden " diye haykırdı. "Neden"—ve ağlamaya devam etti. İyice yaklaştığımda, gerçekten yürek burkan bir manzaraya tanıklık ettim: Kontrolsüzce ağlayan adam, bir mezar taşını kucaklamış yatıyordu. Her taraflı dolu Oynçaklar ve Elbiseler. Mezar taşının üzerine şu sözler kazınmıştı: "Burada, Babasının Prensesi Didem Yatıyor"......

...

Ardından gelecek kış var, bil dedim.
Hayat yaşanmadan verilmez emek.
Ellerinde nasır iş var, bil dedim.

Ellerin sızısı acın olmadan.

...