sohbet ettim sınavım bitti kurtuldum sandım hayır
sabıra-da sabır var dediler sabıra-da sabretmekten
başka çaremin olmadığını gördüm ve sabretmekteyim

İlyas Ateş

...

Uçurumun kenarında,
Kimsenin bilmediği o kayalıkta,
Ne bir el uzanır sana, ne de bir bülbül konar.

Sen,

...

Sen güneşken, ben yağmurdum,
Sen gülerken, ben ağlardım içimden usulca.
Birlikte bakardık aynı gökyüzüne,
Ama sen mavi görürdün,

...

Gecenin yorgun sessizliğini toprak yutmuş
Güneşin ilk ışığı dudağıma dokunur gibi
Bir sabah öpücüğü kondurmuş kalbime umutla

Bahçemi saran gül kokusunda sen vardın yine

...

Büküktür hep boynun eziktir kalbin
Dört harf kelimeyi hiç söylemedim
Söylemesi kolay baba demesi
***
Bilirsin ki artık gelmeyecektir

...

Malazgirt ovasına Selçuklu kartalı kondu
Alparslan'ın otağında yapıldı şehitlik andı
Hilal doğdu güneş Bizans ülkesinde indi

Malazgirt ovasında rüzgarlar eser

...

- Bak bu benim Aslan Babam !..
- Dünyayı karşıma aldım
- Arkamda dimdik durdu bu koca yürekli Adam .
- Ciddi bir hata yaptığımda bile
- Ondan öfke değil sadece şefkat aldım .

...

(Düz Yazı Şiir)

Gül bahçesi demek, sadece çiçeklerin olduğu bir yer değil; orası, her adımda aşkın farklı bir halinin nefes aldığı bir evren. Kapıdan girdiğim an, zamanın ritmi değişiyor. Hava, binlerce kadife yaprağın yaydığı, ne sarhoş eden ne de bayıltan, aksine ruhu derin bir sükûnete davet eden o eşsiz kokuyla doluyor.
Burada, her renk bir duygunun tercümanı. Beyazlar, ilk aşkın masumiyetini fısıldıyor. Kırmızılar, tutkunun ve durdurulamaz arzunun en keskin çığlığı. Sarılar, kayıp anıların tatlı hüznünü taşıyor. Morlar ise, bilgelikle yoğrulmuş, olgunlaşmış bir sevginin ihtişamını sergiliyor.
Her gülün bir öyküsü var; kimisi narin bir boyun eğme ile açmış, kimisi ise dikenlerini saklamadan, onurlu bir duruşla güneşe dönmüş. Onların bu sessiz duruşu, bana aşkın hem kırılgan hem de çok güçlü olduğunu anlatıyor. Güzel olanın, her zaman bir bedeli olduğunu; dikenin, gülü koruyan bir kalkan olduğunu gösteriyor.

...

Sana gelmek, kuru bir toprağa düşen ilk yağmur damlası gibiydi. O güne kadar sadece rüzgarın uğultusunu dinlemiş, çorak bir arazide tek başıma direnmiştim. Ama sen geldin ve o ıssız toprak, ansızın bir Aşk Bahçesi'ne dönüştü.

Bu bahçenin kapısı yoktu, çünkü içeriden kilitliydi. Sadece kalbi gerçekten arayanlar, sessiz bir davetle eşiği aşabilirdi. Girdiğimde gördüm ki, burası öyle süslü, bakımlı bir yer değildi. Çiçekler serbestçe büyümüş, yaban gülleri dikenlerini saklamadan açmıştı. Her köşe başında, senin içtenliğinle sulanmış bir duygu filizleniyordu.

Gözlerin, bu bahçenin en derin kuyusuydu. Baktıkça, yüzeyde gördüğüm her şeyin ötesine geçiyordum. Kimi zaman bu bahçede fırtınalar koptu, ağaçlar sarsıldı. Ama her fırtınanın ardından, toprak daha bir dinleniyor, her sarsıntıyla kökler daha sıkı tutunuyordu birbirine. Sen, o fırtınaların ortasında bile sığınabileceğim en güvenli liman, en sıcak topraktın.

...

diğerleri bana yoldaş olsa da olur olmasa da olur

Yoldaş olan da olmayanda ancak kendisinin için
olmuş olur benim için değil


...