Lakin bu korkuyu yenip yeniden yazmaya başlıyorum
Kendime çok kızıyorum
Hatta çok sinirlenip bir şeyler kırıyorum
Sonra kelimelere satırlara kızıyorum
Hatta tüm hırsımı şiirlerimden alıyorum

...

Yudum yudun içtim seni
Başıma dert saldın kader
Yüreğimde eştim seni
Beni benden aldın kader...


...

Ötem yok , rotam yitik.
Zifiri bir karanlığın ortasında,
Alev alev tutuşuyor eteklerim.
Mevsimler geçmiyor sanki bende hiç.
Bir yanım fırtına , tipi

...

Bunu yaşatanlar utansın lakin ben onlar adına utanıyorum her türlü (saygılar).. ah herkes birbirinin yüzüne sorar gibi bakıyor Bugün kim ölecek?" Yüz ifadeleri soluk ve yansımış gün içerisinde ne olacağını bilir gibi. Korku, sevinç, heyecan, telaş, şaşkınlik hepsi karışmış ortaya yeni bir ifade çıkarcasına. Ölümle şaka olmaz diyenler kıyasıya yanıldılar bu çağda kesinlikle.. İnsan duygusuzlaşıyor belirli bir süreden sonra mesela ben duygularımı kaybetmisim olabilir. Komik,, hayat devam ediyor göçenler gitti bu gezegenden kim bilir nereye, nasıl bir yere. (Dünyanında bir gezegen olması Acaibime geliyor. )
Ölen kurtuldu kelimesini çok duyuyorum. Lakin şimdi görülmeyen bir yer olduğu için kesin yorum yapılmıyor. Şimdiki yapılan zulmü kimse yapmaz diye belki daha güzel olduğu savunuluyordur. İktidar için başa gelenler bunlar. Ki, Biz iktidarı değil özgürce dans edebileceğimiz sokakları istiyorduk, hâlâ istiyoruz. Daha yaşayacak zamanımız yerimiz varsa bu gezegende her şey insanca olmalı. sevmek de yaşamak da ölmek de. Olmalı ki yasanabilirlessin, güzelleşsin. Böylesine güzel bir gökyüzünün altında, bu kadar kötü insan nasıl yaşayabiliyor ki.. olsun, güzelleşti mi, şimdilik insan taklidi yapanlar, insanlığa dönüş yaptıktan sonra yaşasın çiçekler, böcekler, yaşasın insanoğulları...


...

Ey benim gül yüzlüm biricik eşim.
Bugün ikinci gün evden çıkışın.
Dönemeyeceksin bunu bilirim.
Üzdü hepimizi acil yatışın.

...

Bahar gelmiş güller açmış bahçemde
Ben bunun farkında olamadım ki
Çok acılar darbesi var kalbimde
Huzurun adresini sormadım ki.

...

dudaklarımın ıssızlığında
bir akşam üstü sefası
acı kahvemin tadındasın
dün var idin bu gün yoksun
her yok olan sey gibi

...

Sevgilerimi yüklensem sırtıma,yanıma gölgemi de alsam
Çekip gitsem bilinmeyen adreslere

Dolanır ayaklarıma ne kadar ŞİİR varsa
Neydi bilemedim yüreğimi ortadan ayıran bu ikilem

...

erkendi
salaş bir parkta
eski bir tabura ve kırık bir masa
oturuyordu tek başına
sen sandım

...

....


...