Yazınızı okurken içimde garip bir sızı oluştu. Sevdamın cezai ehliyetinin bugün ilk günü aşkın bir suç gibi, bir yükümlülük gibi ele alınması. Bedevilerle bir araya gelip acıyı kokteyl olarak içtiğimiz gece. Acıyı bir içki gibi yudumlamak, hatta belki de kafayı bulmak için içmek. Gözyaşından üvey mutluluklar kendilerini bir şey sanmış. Tıpkı benim gibi. Üvey mutluluk, gerçek olmayan, öz olmayan. Kendini bir şey sanmak ama aslında hiç olmak.

Sevilemedim... Bir cümle, bir ömre bedel. Namerdin başı bağlandı, eli tutuldu, namert mutlu oldu, ben olamadım. Ne kadar acı bir adalet. Kötü olan kazanıyor, iyi olan hücreye konuyor. Yanık ve kalbe telaş gecelerin acıyı sırtlayıp bana acıyarak baktığı bir gece. Acımanın bile ağır geldiği bir yer.

Teneşir mutluluklar, tebeşirle yazılan hatalar… Teneşir ölü yıkama taşı, yani ölüm gibi mutluluklar. Tebeşirle yazılan hatalar silinip gidecek olan. Onlara sakız ikram ediyorlar, ama beni çiğnemek dururken sakızı ne yapsınlar? Kendimi çiğnenmiş, tüketilmiş, atılmış hissediyorum.

Yanaklarımdan yağmurun gökkuşağına bin hasretle kavuşmak istediği zamanın uzayışı kadar bir yağmur yağıyor. Ne kadar yoğun, ne kadar ağır bir yağmur. Gökkuşağına kavuşma hasreti, ama zaman uzuyor, yetişemiyor.

Ey aşk, matemimin seher vaktinde kapımı çalmış gibisin. Evdeyim, ben evdeyim. O nerede? Kendi acımın başında bekliyorum, ama sevgili yok. Kapılar sonuna kadar açılsa da eşref vaktiyle seher vaktinin anlık ahir zaman acıları sohbete dalıp beni unuturlar. Zamanlar karışıyor, acılar birbirine giriyor, ben unutuluyorum.

Ağlıyorum. Herdem saçları taranan bir yalnız olmamı istiyorsun. Yalnızlığın bile bir bakımı, bir düzeni var. Manikür pedikürümü acıyla yapıp bunca kahrın izolasyonunu kalbimden sanıyorsun. Öyle değil mi? İçimdeki acı dışarıdan görünmüyor, belki de hiçbir zaman görünmedi.

Yalınayak çıktım. Ayaklarım değil, yüreğim üşüdü. Pedalı çevirdim, bisikletimin kazulet yollarına travmatik hatıralar bıraktım. Kazulet; belki bir kelime oyunu ama yolun adı kadar ağır.

Yol, adanın şevkine bir şerefli yarımada yüreğimde. Sevdim, bıçağın kanlı canlı muradına bir kez daha vuruldum. Aşk bıçak gibi, kanlı canlı bir muradı var. Ve hicri takvimin en güzel kayboluşuyla sanki ben bir yüzyıl, mutluluk bir başka yüzyıldı.

Eserinizi okurken bir kere daha anladım ki sevilememek, namerdin mutlu olup senin olamaman, en ağır hücre. Yalnızlığın saçları taranırken, acıdan manikür yapılırken, bir bisikletin kazulet yollarında travmalar bırakılırken… Belki de mutluluk hep başka bir yüzyılda kaldı. Ama yine de ağlıyorum, yine de pedal çeviriyorum. Ve bu satırlarda kendimden bir şeyler bulduğum için, yalnız olmadığımı hissettiğim için teşekkür ederim.

Yüreğinize, kaleminize ve haziran ayının bu taze sabahında ruhumuzu o tertemiz, riyasız aşk iklimiyle buluşturan derya gönlünüze sağlık