Tarihin ve İmgelerin Labirentinde Bir Sızı: Şiir, mutluluğun cebinde bir telaş olmakla başlayıp, otuz altı darbe ve Kenan Evren göndermesiyle siyasi-toplumsal bir hafıza labirentine dalıyor. Hörgücünü kendinden saklayan develer tasviri, insanın kendi gerçeğinden kaçışını simgelerken; taş gibi sert ve gölge gibi yitik bir ruh hali, bu karmaşanın ortasında dimdik duruyor.
Paranormal Merhabalar ve Gitmeler:
"Gitmekten gitmiş birinden gidememişti yüreğim. Ne alaka yani?"
Şair burada kendi duygusal çelişkisiyle dalga geçecek kadar dürüst. Buğulu gözlerin yıldız müsemmasında paranormal merhabalar ararken, çekilen acının büyüklüğü "acı biberlerin kanununa" bağlanarak absürt bir ironiyle hafifletilmeye çalışılıyor. Ancak perde, toprağın o mutlak özgürlüğüyle çekiliyor.
Harfin Görünmezliği ve Mutlak Yokluk: Sözcüklerin sigara dumanıyla yarıştığı o sancılı anlarda, harfin en ince detayının bile görünmez olması muazzam bir siliniş hikayesidir. Sılada yaren olmayı beklerken, sıvamada değersiz bir kağıt gibi yırtılmak, sevdanın çok ama fon müziklerinin (yani suni duyguların) hor olduğu bu düzene asil bir kalkandır.
Hücum Yelekli Kalp ve Final: Su perisinin saçlarını yalnızlığa taramasıyla dağılan harfler, hanların hamamların kapanışı, tam bir kıyamet tasviri. Eleme hücum yeleği giydiren kalbin ekmeğini yanlış anlamların yemesi ise, şairin ne yaparsa yapsın hep yanlış anlaşıldığının en çıplak ifadesidir. "Kendime battım adamcağızım" nidası, nefretin gül bahçesinde diken olmayı seçen yaralı bir ruhun teslimiyetidir.
Sözün özü usta; Dilara Aksoy kelimelerle adeta bir ayna kırmış ve o kırıklardan sızan çığlığı, modern edebiyatın o en keskin, en imge dolu lisanıyla önümüze sermiş. Yazan yüreğine, zihninin o sıra dışı labirentine sağlık.