Kelimelerimin infialinde farklı bir şeyler yazmak istedim. Bir geceye bin hasret serpiştirmekten yorgun düşen kalbimin öncelikle kendini fark etmesi gerekiyordu. Kişisel bir cinnetin kamuoyuna sunulan asaleti, kalemimden yollara düşmesin istedim. Yine olmadı. Hipokrat yemini etmiş gibi geceye; her acının şerbeti üstüme dökülüp kalemimi kana buluyor sanıyorum. Ben bu yalnızlıktan dışarı çıkamıyorum. Gidenler gidiyor, gelmesi gerekenler gelmiyor; hüzün kubbesinde kübik şikâyetlere mazhar oluyorum. Yakama yapıştı; ben dokunulmaz bir umuttum. Nereden çıktı bu içli geceler?

Gözlemleyerek edebi akımlara Şinasi’nin Şair Evlenmesi’ni katarak söz hakkı verecektim. Kalbimin yorgunluğu okurlara geçmesin diye, bir üzümden salkım seçip her bir tanesine fiyat biçerek kan şekerimi dengeleyecektim. Okunurken “budala” demesinler diye bana; tatlı yanımın zehir saçan kelimelerini gizleyecektim. Yine olmadı. Eski şarkılar gibi aklımda dolanıyorlar: biri başkasıyla yatıyor, öteki ise reddedişinin üstünden bakışı güzel, niyeti kötü masallar yazıyor. Yazar olan bendim hani? Ayağa kalktım. Tökezlediğim yaşanmışlıkların tozunu alırken biraz alıktım; makyaj masamı silmeyi unutmuşum.

Şimdi rimelimin, parfümümle birbirlerine leke oldukları günlerimin; lekeli kalbime arkadaş olduklarını gecenin sessizliğinden saklıyorum, saklanıyorum. Aramadığınız bana yine ulaşılamıyor. Ta şuramdan taze cennetin kapısını açtılar. Sırat köprüsü gibi geçildi üstümden; ben bu kadar ezilmeyi hak edecek hiçbir yanlış yapmadım. Sevdanın parametrelerinde ömürden dem şimali kaydı; suçu bana attılar. Benim gökyüzünde ne işim vardı?

Bak, yine dansa kaldırıldım. Yârimin ucu bitti: kalemim. Göz kaleminden evvel buna tavdım; oltaya ikisini birden attılar, ben ne alaka yakalandım? Ah! Sevilmememin cebine nefreti kâğıt para niyetine koymuşlar. Yine zenginim…
Dilara AKSOY