Ellerimde kayıp bir zamanın yas hâli. Kaç kez düşüp kalktım ve kaç kez acının yamacında kendi başımı okşadım, bilmiyorum. Bu bilmemek hâli, özge geleceğin yaşam iksiri gibi bir faniliğin okyanusa taşmasını diletiyor: beni bana soran hayatıma.

Külden bir resmiyetin okşanan saçlarına toka oldum. Yaşamak bu ahududu merhabaların üzüm şarabına değen keşkesi değil miydi? Neye karar versek öteki reddedişimiz ağlıyordu. Dünyanın hukuk savaşı gibiyim. Mahkeme emriyle kendimi acılardan alıp yaşayamadıklarıma ihtar çekiyorum. Gülüyorlar. Özgen bir zarfın, kalemimin ahengine takılıp karalandığı mürekkebin agâh taşlığında kendime yürüyorum. Yalnızlığın bir elinden geçmişim, öteki elinden geleceğim tutuyor.

Ensemde boza pişiren ve beni bir türlü anlamayan yoz dünyada kaç basamak merdiven inip kaç basamak kendimden çıktım yine bilmiyorum. İtemi pencere kenarından izlenen yaşamak, siteme süt içirirken gençliğim; pencereyi kapatıyor. Ayaz mı ayaz, soğuk mu soğuk, telaşlı mı telaşlı bir mevsimin organik tarım günahından hatalarımın piştiğini öğreniyorum ben de. Aç kalırım da yemem. İnsanlar var. Eti senin, kemiği zennube hoşnutsuzlukların diye bildiğim. Hiçbiri beni anlamıyor. Sonra anlıyorum: ben bu dünyaya anlaşılmak için değil, anlatmak için gelmişim. Eflatun sabahlara uyanmak için uyurken nergisin boynu bükük kibri, narcissusun tecessüs damarları kabarırdı. Ben, büyük arterlerimin kalbimde bir yerden öteki yere seyrelttiği güçlü yaşamımın öznur tebriziyim. Gülümün ömrü hoş kokulu bir yaşamakta saklı. Kopmasına izin vermeyeceğim umut firazlarım var.

Beni hissettiğiniz yerde bile anlayamazsınız: bu nedenle. Başım bağlı, frenk kahroluşların bir üzüm şarabına peşkeş çekip masayı terk ettiği kendim olmak zaferimin arzı endam kitabının önsözünde şaheser bir kendim olmaktayım.

Beni hisseder ama bugün yağmurun ellerinden kurtulmak istesem kurtaramazsınız. Ben Rodrigonun Gitar Konçertosu, siz tebaa edilen izlemin yedek parçasısınız; benim sevgili unutuşlarım.

Dilara AKSOY