Bugünlerde kendime işler buluyorum.
Aklımı, fikrimi, vaktimi oyalayacak işler.
Meşgul olunca daha az düşünüyorum. Veyahut; düşünmüyor gibi yapıyorum.

Videolar çekip kanalıma atıyorum.
Bülbüller şen şakrak keyifle ötüyorlar. Bahçemde çiçekler de açtılar.
Çoştu yine bahar...
Mest olarak izliyorum.

Geçenlerde Arapça hocam mesaj yazdı.
Hâl hatır derken derse geldi konu.
Talebesi varmış, güzel ders yapıyorlarmış.
İstersen yine başlarız abla dedi.
Bir cesaret tekrar derslere başladım.
Arapçayı öğrenmeye devam ediyorum.

İlkin korkmuştum.
Dersi bırakalı bir seneyi geçti. Hiç çalışmadım ki,
Ne varsa unutmuşumdur diye...

Sorsa şimdi hâl neresiydi, hatırlayamam ki...
Fiili bile zor tarif ederim.
İsim neydi haber neydi?
Kaç çeşit fiil çekilirdi...
Bırak hâli, fiili, marife nekrayı bile tarif edebilir miyim?...

Kolay bir metin varmış, onunla başlayalım dedi. Hem hatırlaman kolay olur.
Tamam dedim, Seksen Günde Devri Alem kitabının Arapça çevirisini tercümeye başladık.

Korka korka... utana sıkıla... bir cesaret derse başladım.
Ya çeviri yapamasaydım?!...
Sonra ise kendime şaştım.
Nasıl tercüme ediyorum ki ben o cümleleri?
O kadar kolay mıydı?

Bilmediğim kelimeleri hocam söylüyor, ben toparlıyorum.
Demek ki o kadar da unutmamışım...
Gereksiz korkmuşum.
Tercüme yaptıkça özgüvenim de geldi.

Evde çalışmak için pdf’ın fotokopisini de çıkarttım.
Biliyorsun... kitap okumayı ve bir de Arapçayı çok severim.

Sair zamanlarda Edebiyat Defterine giriyorum. Şiir ve yazı yazıyorum. Şiir ve yazıları okuyorum.
Güzel ve içli yazıyor şairler.
Bilirsin yorum yapmayı da severim. Yazıyorum bir şeyler.
Herkesin var adam gibi bir sevdiği...

Youtubede karşılaşmıştım, İbrahim Sadri Adam gibi şiiri...
Dinliyorum arada...
Youtube de biliyor hâlimi belli ki, karşıma her girişimde duygulu şarkılar, içli türküler çıkartıyor.
Dinliyorum ben de...

Ama her yere girmiyorum.
Üç senedir her gün ziyaret ettiğim bir sayfa vardı. Artık bakmıyorum.
İstenmediğim yere neden bakayım ki...

Senelerdir sana yazıyordum. Artık senli şiirler de yazmıyorum..
Derken yine senli cümleler kuruyorum.
Alışkanlık mı bu bilmiyorum...


İbrahim Sadri’yi dinledim geçen gün.
Adam gibi...
Adam gibi sevdim ben adam gibi diyor.

Adam gibi sevmek nasıl olur ki...
O şiirinde kendisini tarif ediyor. Ben de kendimi düşündüm.
Adam gibi sevdim mi? Sevildim mi?

Adam nasıl sever ki?
Etrafımdaki adamları düşünüyorum.


Sevdiğini alamadıysa başkasını alıyor.
Sonra sevdiğini de alıyor.
Yanına sevgili de alıyor.
Yetmiyor birkaç tane daha...

Adamlar böyle mi seviyor; bilmiyorum.

İbrahim Sadri’nin tarifinden ne kadar farklı...
İbrahim Sadri ben adam gibi sevdim diyor... adam gibi...

O yanlış adam olmalı...