Günümüz sorunlarından biridir bu;
Biten ilişki.
Adı evlilik olur, nişanlılık olur, sözlü, yavuklu, sevgili, flört olur.
Farketmez adının sıfatının ne olduğu.
Önemli olan bitmesidir.

Bir şekilde biriyle tanışırız. Konuşuruz veya görücü usûlüdür. Görüşür severiz.
Artık aidiyet hissederiz.
Belki mesafeli oluruz, belki ilişkimiz olur.

Yürek bağı kurulur, sözler verilir, yeminler edilir.
Herkesten, her şeyden çok sevdiğimizi hissederiz veya öyle olduğunu düşünürüz.
Öyledir veyahut öyle zannederiz.

Partnerimize karşı uçsuz bucaksız duygularla doluyuzdur.

Sonra...
Bir şey olur, anlaşmazlıklar girer araya.
Belki aldatılırız, belki arada başka sebepler olur.

Konuşmaların yerini tartışmalar, gülüşmelerin yerini öfkeler, esprilerin yerini alaylar, sevgi sözcüklerinin yerini hakaretler, iltifatların yerini küfürler alır.

Artık ayrılık sinyallerini vermiştir. Ve bazen de zorunludur.
Çünkü bazen de, teni okşayan o sevdiğimiz eller şiddete de başlamıştır.
Pembe güller açan yüzümüzde mor güller açar.

Kaçınılmaz sondur ayrılık.

Ancak bazen taraflardan biri uzaklaşmayı başaramaz.
Sürekli sevdim(!) dediği eski eşinin etrafında bulunmaya çalışır.

Geri dönmesi için her yolu dener.
Çoğunlukla bu olmaz.
Artık ayrılmışlardır.
Bunu kabullenemez kişi. Bittiğini idrak edemez.

O sözler tutulmalı ve ölümüne ayrılmamalıdırlar.
Söz vermemişler miydi birbirlerine...
Toprak ayırmayacak mıydı ikisini...
Verilen söz tutulmalıydı. Ölse ayrılmamalıydı...

Bazen o sözler yeminler tutulmamalıdır.
Keffaret yapmak, eziyetle geçecek bir hayattan iyidir.

Günümüzde ayrılmak daha da zorlaştı.
Sosyal ortamda hesapları varsa, takipler, numarası elindeyse her uygulamadan izlemeler, durumlara bakmalar.

Engellese fake hesaplarla takipe devam etmeler.

Durun biraz...
Ayrılmak nedir? Bunu bir iyice anlayın.

Ayrılmak, artık o kişiyle, ne duygusal, ne de başka bir bağınızın kalmamasıdır.
Artık o kişiden uzak durmalısınız.

Dostça ayrılmışsanız ne mutlu size.
Çocukları olan veliler, mecburi bir görüşme içinde bulunurlar.

Çocuk var diye, çocuğu bahane edip, çocuğu kullanarak yakınlaşmaya çalışılmamalıdır.

Artık karı-koca, sevgili, flört değilsiniz. Artık iki yabancısınız.
Çocukların sorunu için görüşmeniz gerekir. O kadar.

Artık bu kadının veya erkeğin başka bir evlilik yapmasını kabullenebilmeliyiz.
Üstelik bu onun Allah’ın ona verdiği bir haktır.
Boşanmak da hak, tekrar evlenmek de hak.

Flört olanlar da aynı. Sevgili olan da.
Ayrıldıysak ve bizimle görüşmek istemiyorsa, onu rahatsız etmemeliyiz.

Sınırımızı aşarsak ve bizi engellerse, onu sahte hesapla takip etmemeliyiz.

Bizden ayrılıp başka ilişkiye başladıysa, onu rencide etmek için bildiklerimizi ötede beride konuşmamalıyız.

Belki elimizde resmi varsa silmeliyiz.
Ona buna o resimleri yayınlamalıyız.

Artık bize ait değil, başkasıyla ilgili ise, ona saygı göstermemiz gerekir.


Benim olmadıysa başkasının da olmasın diye düşünerek, onu, onda olmayan vasıflarla anlatmamalıyız.
Yapmadığı şeyleri yapıyormuş gibi lanse etmemeliyiz.
Hakkında olmayan şeyleri uydurmamalıyız.

Varmış gibi kendimizi inandırarak, ona olmadık yakıştırmalar yapmamalıyız.

Bütün bunları yapıyorsak eğer, en kısa zamanda bir psikiyatriye gidip kendimizi tedavi ettirmeliyiz.
Çünkü bunun adı narsizmdir ve narsizm ancak kişi kendisi isterse tedavi edilebilen bir kişilik bozukluğudur.

Yani tamir edilebilir bir durum.
Bunlar biraz terapi ile düzeltilebilecek takıntılar.

Ayrılmak belki ağır bir durumdur. Psikolojimizi bozabilir. Depresyona girebiliriz.
Psikolog veyahut yaşam koçlarından destek alabiliriz.

Ancak ayrıldığımız kişiye zarar vermemeliyiz.

İlişkinin bittiğini kabullenmeliyiz.
Kimse için değil, kendi ruh sağlığımız için bunu yapmalıyız.
Biz sağlıklı birey olursak, yetiştirdiğimiz nesiller de sağlıklı birey olur.

Önce kendimizi düzeltelim.

Okuyanlara teşekkür ederim.
Selam ve dua ile...