grafspee
0 şiiri ve 62 yazısı kayıtlı Takip Et

Berîl



Berîl

Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 7.8.2014 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Kasabanın ışıklarını gördüğümde soğuktan neredeyse donmak üzereydim. Belime kadar gelen karda ve iğne gibi yüzümü delen tipide ısınacak bir yer bulmam mucizeydi. Evlerden gelen cılız ışığı uzaktan farkettiğimde artık tamamen uyuşmuş vücuduma can gelmiş, son bir gayretle kendimi hanın kapısında bulmuştum. Güçlükle açtığım kapıdan gelen ılık hava yüzümü bir bahar meltemi gibi okşadı. Kapıyı açtığımda hancı ve sağda solda oturan tek tük insan ters ters bana doğru baktı. O denli üşümüştüm ki ağzımı açıp konuşamadım. Hancı öfkeyle birkaç küfür savurup gelip arkamdan kapıyı kapattı. Selam vermeden içeri girmem her ne kadar kabalık olsa da hancının bu yaptığı sinirimi bozmuştu. Kendimi köşede yanan ve her çatırtısında içimi daha da ısıtan ateşin yanına attım. Biraz ısınıp kendime gelmeliydim. Ateşin üzerinde fokurdayan küçük bakır kazandan gelen hoş kokular ne zamandır yemek yemediğimi hatırlattı. Sanırım en son sabah yediğim bayat çöreklerden beri ağzıma tek lokma girmemişti. Bunları düşünürken hanın diğer köşesinden gelen sesle irkildim.

-Hancıya aldırma sen.

Daha önce orada olduğunu farketmediğim bir ihtiyardan geliyordu ses. Kafasını masaya eğmiş, iki büklüm vaziyette oturuyor, boz renkli başlığının altından sakalları görünüyordu.

-Efendim, dedim güçlükle.

-Hancı diyorum, babası çok daha kibar ve iyi bir adamdı. Ama bunda babasından eser yok...Uzun yoldan gelmişe benziyorsun.

-Evet, dedim. Epey uzun.

-Bu mevsimde buralara hangi rüzgar attı seni böyle.

-Ticaret yapıyorum.

-Ticaret mi? Buralarda mı? Ne ticaretiymiş bu?

-Sizi ilgilendirmez.

-Neden ilgilendirmesin, belki ben alacağım sattıklarını.

Cevap vermeden arkamı döndüm. Etraftakiler konuşmamıza ilgisizdi. Hancı’nın gelip isteklerimi sormasını bekliyordum. Ancak adam çoktan taburesinde uyuklamaya başlamıştı. "Hay lanet herif" diye mırıldandım. "Ne kadar öfkelisin" dedi ihtiyar. Ben farketmeden masamın yanına gelmişti. İhtiyar birine göre oldukça uzun boyluydu ve dik duruyordu. Başlığından hala gözlerini göremiyordum. Tabureyi çekerek oturdu. Ellerini masanın üzerinde kavuşturarak beni sorgulamaya devam etti:

-Sırtında ya da yanında hiç yük görmedim.

-Atım birkaç kilometre ötede tökezleyerek bacağını kırdı, mallarımı da sırtında bırakmak zorunda kaldım.

-Bu tipide sen nasıl dayandın?

-Hey nesin sen ha, buranın bekçisi mi?

-Heh heh heee, hala öfkelisin ha? Sakin ol, sadece neler olduğunu anlamaya çalışıyorum. Belki bir yardımım dokunur.

-Kusura bakma, hala üşüyorum ve bazı yerlerimi hissetmiyorum. Ayrıca..

-Seni dinliyorum.

-Boşver, sanırım soğuktan kafayı üşüttüm.

-Belki de titremen soğuktan değil de korkudandır, ne dersin?

-Sen...nerden biliyorsun?

-Ben burada bir çok şeyi bilirim evlat, bir çok şeyi de gözlemleyebilirim. Gözlerindeki, sesindeki, öfkendeki korkuyu sezmek zor değil.

-Evet haklısın. Atım tökezledikten sonra bir süre yanına sığınıp vücut ısısından yararlanmaya çalıştım ama fayda etmedi. Ne yapacağımı bilmeden öylece donmak üzereyken, birden ağaçların arasından ismimin seslenildiğini duydum. Çok tanıdık bir sesti. Güçlükle doğruldum ve sesin geldiği yöne doğru ilerledim. Karanlıktan ve tipiden fazla ileriyi göremiyordum. Tam geri dönmeyi düşünürken sesi tekrar duyuyordum. Böyle bir havada, orada kimsenin olamayacağını biliyordum. Ancak durumumun çaresizliği ve soğuktan donmak üzere olmam devam etmeme neden oluyordu. Sonra o şeyle karşılaştım.

-Neyle?

-Bilmiyorum. Bir ağacın arkasından kafasını uzatmış beni izliyordu. Boyu ancak belime kadar geliyordu. Duman karası rengindeydi. Şekilsiz bir kafası ve bana baktığı belli olan donuk kırmızı gözleri vardı. Onu gördüğümde tarifsiz bir korku yaşadım. Önce olduğum yerde kalakaldım, ama sonra var gücümle koşmaya başladım. Arkamdan devamlı adımı seslendi. Bu da korkumu devamlı artırdı. Hatta bir ara ölmeyi diledim. Çünkü çoğu kez soğuk ve korku dengesi birbirine eşitleniyor, iki ucu da pis bir yere çıkıyordu. Çok şükür ki hayal meyal buranın ışıklarını gördüm. Bu da bana son bir dayanma gücü verdi. Ancak o şeyin hala dışarıda beni beklediğini seziyorum.

-Hımm, bu şeyin altında kürkten yapılma bir pantolon varmıydı?

-Sanırım, evet, evet vardı. Sen de gördün mü bu şeyi daha önce?

-Hayır, hiç görmedim, sadece ne olduğunu biliyorum ve ...

-Ve?

-Neyse öğreneceksin.

-Neyi öğreneceğim.

İhtiyar oturduğu yerden kalktı ve pencerenin önüne gitti. Düşünceli düşünceli sakalını sıvazlayarak dışarıyı bir müddet izledikten sonra bana doğru döndü:

-Hala orada...

...

Aradan saatler geçmiş, ihtiyar tek kelime etmemişti. Sadece kafasını eğdiği masaya kollarını dayamış, bir şeyler düşünüyor gibiydi. Bense ateşin dibinde oturmama rağmen hala donuyordum. En ufak bir ısınma emaresi yoktu vücudumda. Bu da beni endişelendiriyordu. Neden sonra ihtiyar kafasını kaldırıp konuşmaya başladı:

-Bana hala yükünün ne olduğunu söylemedin.

-Şu an ki durumumla ne alakası var bunun?

-Bak evlat, aslında en başından beri ne taşıdığını biliyorum, ancak biraz dürüst olup bana söylemeni bekliyorum.

-Nasıl yani? Nasıl bilebilirsin?

-Bırak oyun oynamayı da o Beril Taşlarını nerden bulduğunu söyle.

Bunu nasıl bilebilirdi? Yolculuğumdan kimsenin haberi yoktu. Beril Taşını tanıyan da çok azdı. Taşları bulduğum mağara ise bir insanın güçlükle ulaşabileceği türden dik bir falezin ortasındaydı.

-Sen nerden biliyorsun?

-Bak oğlum herşeyi anlayacaksın, ama önce bana anlatman lazım, anlaştık mı? Etraftakilere bakınmayı kes, onlar bizi duymuyorlar.

-Nasıl bu kadar emin olabili..

-Anlat dedim!!

-Pekala ihtiyar, öyle olsun. Beril taşını bilmene şaşırdım açıkçası. Çünkü bizim diyarlarda bu taşı tanımazlar, bu yüzden de ne değerini ne de tılsımını bilmezler. Ben köyümüzdeki demircinin çırağıydım. Babamın isteğiyle çalışmaya başlamıştım ama asla bu işte yeteneğim yoktu. Bir yandan köyden uzaklara kaçıp gitme isteğim, bir yandan zengin olma isteğim hayatımı daha da mutsuzlaştırıyordu. Bir gün köye bir gezgin uğradı. Tuhaf tipliydi ve buralardan olmadığı belliydi. Demirciye gelip kabzasını sağlamlaştırması için küçük bir kılıç bıraktı. İlk kez Beril’i o kılıcın kabza ucunda gördüm. Ustama sorduğumda elmas olmadığını, muhtemelen ucuz bir kristal olduğunu söyledi. Ama öyle olmadığını biliyordum. Bu gezginle tanışmalı, hatta kabul ederse, yanına yoldaş olmalıydım. Kılıcını almaya geldiğinde taşın ne olduğunu sordum. Basit bir kristal dedi, ama bunu söylerken gözlerini kaçırdığını farkettim. Böylelikle yalan söylediğini anladım. Kaldığı handan ayrılmak üzere hazırlık yaparken yanında gidip, beni de yanına almasını, ona her türlü konuda yardım edeceğimi, gerekirse ayak işlerini yapacağımı, yeter ki beni de götürmesini söyledim. Tabi ki sert bir dille reddetti. Ama bu kadar kolay vazgeçmeyecektim. Gizlice peşine takıldım ve uzunca bir süre onu izledim. İlk mola verdiği yerde heybesinden el yapımı bir harita çıkardı ve uzun uzun inceledi. Meraktan ölmek üzereydim. Bu sırada ormandan fırlayan iki haydut gezgine saldırdı. Gezgin gayet çevikti. İlk haydutu oracıkta hakladı, ancak ikincisini haklamadan önce haydut küçük bir bıçakla gezginin şah damarını kesti. Ne yapacağımı bilmeden koştum ve can çekişen haydutu öldürdüm. Gezgin ise son anlarını yaşıyordu. Haritayı göstererek nerede olduğunu sordum. Kuzeydeki falezlerde olduğunu söyledi. Son olarak da "Sakın" dedi, "Sakın büyük kırmızı olana dokunma, etraftaki küçüklerden taşıyabileceğin kadar al".

Gezgini yolun dışında bir yere gömdükten sonra atını ve eşyalarını alarak kuzey falezlerine gittim. Haritanın tarif ettiği yeri bulmam çok uzun sürdü. Çünkü bu konuda bilgisizdim. En sonunda mağarayı bulduğumda yüksekçe bir uçurumdan 5-10 metre kadar aşağıda ulaşılması imkansız bir yerde olduğunu gördüm. Fakat gezgin hazırlıklıydı. Oraya inmemi sağlayacak halatları ve kancaları vardı. Kancalarını sağlam bir yere bağladığım iki halat sarkıttım aşağıya. Bir tanesi benim için, diğeriyse içeriden toplayacağım Beril içindi. Güçlükle aşağıya sarktım ve mağaranın girişine ulaşmam dakikalarca sürdü. Bir kaç kez düşme tehlikesi geçirdim. Mağaraya girdiğimdeyse oldukça uzun ve karanlık olduğunu gördüm. Yanımda herhangi bir ışık kaynağı da yoktu. Söylene söylene tekrar büyük bir zahmetle yukarı tırmandım ve bir süre dinlendim. Kendime birkaç meşale hazırlayıp tekrar aşağıya indim ve mağaranın derinliklerine doğru ilerledim. Mağaranın içinde karşıma tam üç kez yol ayrımı çıktı. İlkinde uzunca bir süre karar veremedim. Ama sonra hafif bir hava akımı hissettiğim yoldan ilerledim. Mağaranın sonuna vardığımda adeta sırça bir salona girmiş gibiydim. Her yanda her renkten Beril mevcuttu ve muntazam bir şekilde dağıtılmıştı. Meşalenin ışığıyla bir renk cümbüşü oluşmuş ve hırsımı körüklemişti. Hemen yanımda getirdiğim çuvala her yandan avuç avuç Beril doldurmaya başladım. Bir o tarafa bir bu tarafa deli gibi koşuyor, sanki taşıyabilecekmiş gibi hepsini almaya çalışıyordum. Sonra büyükçe bir taşın üzerinde duran "Büyük Kırmızı"yı gördüm ve gördüğüm anda büyülendim. Bu şimdiye kadar gördüğüm en güzel şeydi. Birkaç karış uzunluğunda, silindirik ve pürüzsüz bir biçimde şekillendirilmişti, meşalenin ışığıyla da kor alev gibi parlayan mükemmel bir görüntüsü vardı. Elime aldım ve uzunca bir süre arzuyla baktım. Gezginin söyledikleri tamamen aklımdan uçmuştu. Onu ayrı bir çuvala koydum ve diğer çuvalları da alarak hepsini sarkıttığım diğer halata bağladım. Önce kendim tırmandım, ardından çuvalları çektim ve özenle ata yükledim. "Büyük Kırmızı"yı ise sırtıma bağladım.

Bu taşların bizim oralarda değerinin bilinmediğini bildiğimden kuzey limanlarından kuzeye gitmeye karar verdim. Çetin bir yolculuk olacağını biliyordum. Ama bu kadarını tahmin etmemiştim. Atımın ayağının kırılması büyük bir talihsizlikti ve ardından o şeyle karşılaşmam, az kalsın canımdan oluyordum. Ve şimdi burdayım. Eğer yükümü bulmama yardım edersen Berilleri seninle paylaşabilirim. Tabi kırmızı olan hariç.

-Ahh evlat, aptalsın. Açgözlü bir aptal. O taşlar ne senin ne de benim işimize yaramayacak. O karşılaştığın şeyin ne olduğunu biliyormusun? O bir "Karakoncul".

-O da ne?

-Gün ağarırken atının yanına gideceğiz.

-Pekala..

...

Karakoncul gün aydınlanana dek hanın etrafında dolandı durdu. Güneşin doğmasıyla birlikte ormana doğru giderek gözden kayboldu. İhtiyarla birlikte handan çıktık. Hancı yine sertçe arkamızdan kapıyı çarptı. Karlara batmıyorduk, geceki soğukta karların üst kısımları donmuş olmalıydı. Bu da yürümemizi kolaylaştırdı. İhtiyar sanki atımı bıraktığım yeri biliyormuşçasına hızlı hızlı önümden ilerliyordu. Yaşına rağmen oldukça hızlı yürüyor ve beni geride bırakıyordu. Neredeyse bütün gün yürüdük, kısacık olan gün akşamüstüne dönmüştü. Sonunda ihtiyar durdu ve karla kaplı bir tümsek gösterdi:

-İşte atın ve yükün burada.

-Nasıl böyle elinle koymuş gibi bulabildin?

-Sana dedim evlat ben pek çok şeyi bilirim. Artık senin de bir şeyler bilmen gerekiyor. Gece gördüğün yaratık, Berillerin sahibiydi. Özellikle de kırmızı olanın, eğer gezgini dinlemiş olsaydın şu an çok farklı olurdu. Ahh evet, insanoğlu hep böyle, hiç akıllanmayacak. Bu yaratık "Kırmızı"yı yerine koyana dek peşini bırakmayacak.

-O halde ben onu götürüp yerine koyayım, sen de bunları benim için sakla olmaz mı?

-Keşke o kadar kolay olsaydı evlat, keşke..

İyiden iyiye korkmaya ve meraklanmaya başlamıştım. Bu adam ya beni kandırmaya çalışıyordu ya da delinin tekiydi.

-Ne demeye çalışıyorsun ihtiyar?

-Sana sadece şunları söyleyeceğim evlat. Ondan sonra sana tavsiyem sadece aydınlıkta kal ve karanlıktan uzak dur.

-Ne..nasıl?

-Karakoncul’u ölümlüler göremez.

Bunu söyleyerek şaşkın bakışlarım arasında ortadan kayboldu. Dehşete düşmüştüm. Geceden beri o şeyden sonra bu karşılaştığım ikinci garip şeydi. Etrafa biraz seslendikten sonra, havanın iyiden iyiye karardığını farkederek, atımın üzerindeki karları temizlemeye başladım. Özenle karları silkerek çuvallarımın üzerini açtım. "Kırmızı"yı arıyordum. Sonunda "Kırmızı"yı atın karın kısmı tarafında buldum. Çuvalın ağzını kavrayan bir el gördüm. Bir anlık tereddütten sonra karları temizlemeye devam ettim. Bundan sonraki gördüklerim ise geceden beri yaşadığım tüm gariplikleri açıklar nitelikteydi.

Atın yanına uzanarak donmuş halde yatan ve çuvalı tutan kişi bendim...

Beğen

grafspee
Kayıt Tarihi:6 Ağustos 2014 Çarşamba 16:15:50

BERÎL YAZISI'NA YORUM YAP
"Berîl" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
eskiolan
18 Eylül 2019 Çarşamba 11:53:59
Niye bu kadar kısa yazdınız ki :( beril ölüme gelen ebe kişi gibi hissettiriyor.

Lütfen ara vermeyin ve daha çok okumamıza izin verin.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 18 Eylül 2019 Çarşamba 16:29:15
beğenmenize sevindim. teşekkür ederim. saygılarımla.
nurhayat nalçacı
20 Haziran 2015 Cumartesi 13:31:42
Bir solukta okudum HARİKAYDI! Tebrikler.

Cevap Yaz
lacivertiğnedenlik
14 Ağustos 2014 Perşembe 18:54:28
Bence öyküdeki en ilgi çekici olan hancının vasıflarının saklı kalması, okuyucu düşünebilir, ya olağanüstü bir gücü var hancının ya da kendisi aynı yolun yolcusudur.

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 14 Ağustos 2014 Perşembe 19:04:06
bazı şeyleri okuyucuya bırakmak (en azından ben bir yazı okurken öyle hissediyorum) bence öykünün etkileyiciliğini artırıyor. en azından öykü bittiğinde kafasında sorular varsa, amaca ulaşılmıştır diye düşünüyorum. teşekkürler.
lacivertiğnedenlik 14 Ağustos 2014 Perşembe 19:06:34
aynı fikirdeyim.
nitemtran
9 Ağustos 2014 Cumartesi 22:48:37
İnsanın beğendiği yazarları favori listesine atması güzel bir imkan sunuyor. Yoksa çoktan uzak kaldığım defterden böyle güzel bir öyküyü atlamış olacaktım. Okurlar da alakalarını esirgemeyip bolca yorum ve eleştirileri yapmışlar.

Öyküdeki masalımsı hava ve mağarada geçen -sırça- sözcüğü, konu itibarıyla çok benzerlik bulunmasa da uzun zaman önce okuduğum S.Ali'nin bolca çözümlemesi yapılmış Sırça Köşk'ünü aklıma getirdi.

Öykünüz yine masalımsı yine akıcıydı. Güzel final ise değişik bir lezzet kattığı öyküyü taçlandırmış.

Tebrikler...

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 11 Ağustos 2014 Pazartesi 13:55:39
açıkçası artık sizin görüşünüzü de bekler oldum, alışkanlık yaptı :))

teşekkür ediyorum, beğenmenize sevindim.
deniz-ce
7 Ağustos 2014 Perşembe 23:41:41
6.his.

4 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:48:04
4. boyut :)
deniz-ce 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:51:22
"Olulerle konuşuyorum ama onlar olduklerini bilmiyorlar"
Bunun gibi bir replik vardi.
Okurken ilk aklıma gelen bu oldu.

Guzeldi
Tebrikler.
grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:56:00
teşekkür ederim. 6. his yıllardır izlemek isteyip her seferinde nasip olmayan bir film, tekrar gözden geçireyim.
deniz-ce 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:58:42
Tüh
Kötü oldu bu yorum öyleyse
Izleyin bence de.
Emine UYSAL (EMİNE45)
7 Ağustos 2014 Perşembe 23:08:21
Öykü hayli uzun olmasına rağmen bir solukta okunacak kadar güzel ve heyecanlıydı.

Final de oldukça etkileyici.

Tebrikler

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:47:48
uzun yazıların ilk görüşte göz korkuttuğunun farkındayım, ben de aynı dertten muzdaribim ama yine de bu uzun yazıyı okuyup beğendiğiniz için teşekkür ederim Emine hanım.
Şevval GÜRALP
7 Ağustos 2014 Perşembe 20:42:25
Tebrik ederim...Güzel bir yazıydı:)

4 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:46:02
teşekkür ederim Şevval hanım.
Şevval GÜRALP 8 Ağustos 2014 Cuma 00:58:30
Hanım demesek daha doğru olur...Daha 14 yaşındayım...:)
grafspee 8 Ağustos 2014 Cuma 15:58:18
hanım hanımcık diyelim o zaman :)
Mücella Pakdemir
7 Ağustos 2014 Perşembe 20:18:37
Gerçeküstü öykülere güzel bir örnek. Sürükleyici ve merak uyandırıcıydı. Zevkle okudum. Kutlarım.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:45:34
beğenmenize sevindim teşekkür ederim Mücella hanım.
athena
7 Ağustos 2014 Perşembe 16:40:13
Öncelikle yoruma geçmeden önce artık uzun yazı korkumu aştığımı söyleyebilirim ama bu sadece senin yazılar için geçerli çünkü tek sorun başlamak gerisi geliyor ki ilerde umarım bir roman yazacak olursan kaleminin bu sürükleyiciliğini hiç kaybetmezsin.

Yarı değerli taşlardan yeni bir tanesini öğrenmiş oldum ve sen bir taşı al gizemli bir hikayeye dönüştür ki bu yar değerli taşların insanlar üzerindeki kadim zamanlardan söylenegelen etkilerinide düşününce neden olmasın diyorsun fakat hikayede taşların gizemi tamamen fantastik ve daha gerilimli bir hal alıyor ki o yüzden merakımız bir an bile azalmıyor.Final ile yazar okuyucuyu getirmek istediği noktada tam bir ters köşe yapıyor, şüzünde şaşkın bir ifadeyle bırakıyor.Yine gayet güzel,keyfili bir gerilim okuduk ve bu hikaye sayesinde taş ile ilgili biraz bilgide edindim kısa kısa onlarıda paylaşayım istiyorum.

Çıkarıldığı başlıca ülkeler arasında Türkiyede var.Şans taşıymış kişinin şans kapılarını açıyormuş ama hikayedeki kahramanımız açgözlülüğü nedeniyle bu şansı iyi değerlendiremedi muhtemelen.Yanınızda taşıdığınızda ferahlık hissi veriyor güvenartışına neden oluyor ve düşünce yapınızı güçlendiriyormuş ki yazar bu noktada antikahramanda tam tersi özelliklerin altını çizerek hikayedeki gerilim ve gizemi beslemeyi tercih etmiş,yorum güzel olduğu için hiç sıkıntı yok.Ve son olarak kırmızı berilin adı aleksandritmiş.

Tekrar tebrikler Fatih,her zaman başarı dileklerimle.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 23:44:39
uzun yazı korkunu aşmana sevindim. beril taşını, orijinal haliyle aquamarine'i bilen azdır o yüzden yorumun çok hoş ve bilgilendiriciydi. siteye bir de bilge yorum kısmı eklemeliler :))

eline sağlık diyorum hep böyle yorumlar bekliyoruz
!.sean.!
7 Ağustos 2014 Perşembe 11:25:34
çok iyidi.
tebrikler.

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 11:44:47
beğenmenize sevindim, teşekkür ederim.
!.sean.! 7 Ağustos 2014 Perşembe 21:31:11
2 .kez okudum..ilk telden okumuştum ki uzun yazıları okmaktan sıkılırım.

cidden siz bu işi iyi yapıyorsunuz..

hep başarı getirsin temennimle.
CaNMaYBuLL
7 Ağustos 2014 Perşembe 09:55:13


Fiile düşüyorum, zamansız ve satır aralarında saklanarak . Biraz düş kuruyorum fiillere takılarak. Adına tutunarak eylemsizliğine rağmen. Kusursuz bir aşk üçgeninden kaçıyorum. Etrafımı saran fikirsiz söz çokluğu. Aynasız cam kırıkları üzerinden yürüyen kelimelerim iz bırakmadan ýükseliyor düşlerime. Şimdi son kez ve sensiz yine düşlerime düşüyorum. Çünkü burası hep olduğumuzun öte yakası.

Yıl benim yaşadığım dönemin çok ötesinde. İnsan bedenlerinin ulaşamadığı bu dönemde, dünyaya anlam veren ,düşünebilen tek varlık ,tenlerini hiç bir şekilde dünyaya değemediği ruhlardı. Ruhların bedensiz dolaştığı bir dünya ! Her birinin yüz ifadesi mum gibi. Yaşları istedikleri sınırda. Kim ne kadar güzellik istemiş ise onda, kim nasıl bir görüntü istemiş ise yine onda. Lakin istenemeyen tek şey bir bedendi. Oysa teni bir başkasınınkine değmeyen, bir muhabbette gülüşemeyen, bir masada yemek yiyemeyen insanoğlu ,burada ruhsuz ve bedensizdi. Neden ?

Çünkü,

Burası Araf'ın diğer tarafı !

Ve hiç kimsenin itirazı bile olamayacak bir yüzleşmenin tam ortasında ,dünya sahnelenmiş, roller verilmiş, oyun bitmişti. Şimdi bir gala niyeti taşımayan bu 'dünya işlerini' oynayanlara izletmekti bu buluşma. Ön safları dolduran en büyük ilahlar, gaddarlar, zalimler, hainler ve benlik duygularına yenilen zavallı ruhsuzlardı. Hemen arkalarında canı, cananı, malı, insanın hakkını hiçe sayan mahluklardı. Peki en arkada olanlar kimlerdi ?

Bütün bu dünya işlerine gülerken ağlayan, ağlarken adalet dilenen, sadece acıkınca seslenen ,kimsesiz, kibirsiz delilerdi. Ve bir delinin hikayesi böyle başlamıştı. En büyük delilik bunları düşünmek değildi elbette. Delilik doğruları sesli bir şekilde dillendirmekti sanırım bu dünyanın delisinin.

iki paragraf daha var.Onuda benden okursun değerli dostum

Sevgiler saygılar

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 10:19:50
ozaman ben de yorumu yazıya saklayayım, eline sağlık :)
CaNMaYBuLL 7 Ağustos 2014 Perşembe 14:40:23
:) aynen dostum !
CaNMaYBuLL
7 Ağustos 2014 Perşembe 09:41:35


Bazen görebildiklerimiz,göremediklerimizin sorgusunu yapar...Bende yeni bir deneme yazıyordum..Tamda bunu anlatmak için çabalıyordum..

Müsaadenle buraya atmak istiyorum..

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 09:49:46
çok hoş bir tesadüf olmuş dostum, müsaade ne kelime..

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
**Havin_**
7 Ağustos 2014 Perşembe 00:44:29









Nasıl yâni.. Ölümlüler o yaratığı göremiyorlar ve ama hancı bizim kahramanı görmüştü ama handaki diğer kişiler ihtiyarla konuşurken onları duymuyorlar.. Kafam karıştı. Ölümsüz olan tek şey bizim bildiğimize göre rûh'tur ve rûh'ları göremeyiz. Kahraman, yerde donmuş.. Yâni.. Kafam karıştı. Hancı kapıyı açıyor ve selâm vermiyor ve sanırım yol da işte masa da göstermiyor ve uyukluyor. Kapıyı tesadüfen mi açıyor. Ama ihtiyar "o hep böyledir" dedi ve o zaman kahramanı hancı da gördü. Görmediyse ihtiyar da rûh.. O zaman.. O zaman kesmeli ve yoruma geçmeli, zaten korktum..



Aklıma bâzı öykü örnekleri düştü. İlginç bir esrâr vardır. Kısa konuşulur. İkinci teferruat cümlesi olmaz. Ama biz o olmayan tüm cümleleri okumuş gibi oluruz.. Ve bu Çehov tarzı bir öykü sanırım, tek fark alkol lafzı yok ve ayyaşlar da yok. Tabiî hancı az kibarlık gösterip ne ikram edeceğini sorsaydı anlardık, tabiî onu görüp görmediğini de. Tek bir olay ve az kahraman ve düşündüren bir netice. Ama şu insanoğluna dâir sarfedilen cümleler, biraz eksiltti. Yazılarda tür ne olursa olsun vecizevâri tümcelerin yalnızca "örneğin" misâli kullanılması taraftarıyım ve öğütlerin de tereyağından kıl çeker gibi olmasının gerektiğine inanırım. Teknik târif gibi değil. Hani ben çok biliyorum ya .))) Aklıma takılanları paylaşmak istedim sâdece...




En iyileri anımsatmış olması güzeldi. Yazıyı yayınladığınızda bildiriyi görünce, daha doğrusu ismi görünce nasıl bir kurgu olduğunu düşündüm. Coğrafik özellikleri bildiğim yerlerden uzak olan taşların simgesi ve herhangi bir çağrışım olmadı. Aklıma 'pırıl pırıl' geldi sâdece.. Bir köy öyküsü okurum diye düşündüm, sonra aklıma şaşırtan üslûbunuz gelince, pek de ısrar etmedim. Şaşırmadığım tek şey etkileyici olmasıydı. Sırf bunun için bu saate kadar kalsın okumak dedim ve doğrusu yanılmamış olmak güzeldi..






Devâmını diliyorum.















2 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 09:15:15
sanırım betimlemeyi iyi yapamamışım, kusura bakmayın :)

dediğiniz gibi ölümsüz olan ruh. handaki manzarayı şu şekilde düşünün; gece millet uyuklarken birden kapı açılıyor. herkes ters ters bakıyor, kimse yok. kahramanımız da kendisine bakıldığını sanıyor. hancı kapıyı rüzgarın açtığını sanarak küfrederek kapıyı kapatıyor. sabah da aynı şekilde. ve evet ihtiyar da metafizik alemden ancak ruh olduğu kesin değil.

aklınıza takılanları paylaşmanız büyük incelik, ben de devamını bekliyorum. burada ortak birşeyler yapmaya çalışıyoruz, o yüzden herkesin bilfiil desteği olmalı bu konuda.

beğenmenize (ve aslında açıkçası korkmanıza :) ) sevindim. teşekkür ediyorum, elinize sağlık.
**Havin_** 7 Ağustos 2014 Perşembe 21:42:35
Ya da ben dikkatsizdim okurken. Böylesi en güzeli bence. Şimdi daha iyi düşünebiliyorum, son cümlelere kadar heyecanı dorukta bırakıp tekrar okunması gerektiğini düşündürecek kadar sırla sonuçlandırmak.

Hani her bitişten sonrasına dâir ilginç bir merak uyanır ya zihinde. Yâni ihtiyar her insan hem deeee... Ve yazarına âit olduğunu düşünmek, okur için güzeldi.. Pekî ihtiyarın söylediğini yaparsa kar eriyecek soğuk dinecek buz çözülecek miydi.. Donmak ölmek anlamına gelmeyebilir değil mi .)) güzel olan bitsin istenmezmiş..


Teşekkürler.


Bir tutam hayat
6 Ağustos 2014 Çarşamba 20:03:54
Sayfayı açtığımda,
bu kadar uzun yazıyı okumam imkansız herhalde diye düşündüm.
Ama,
yazan emek sarf etmiş, saygısızlık olmasın,bir bukle okuyayım diye geçti içimden.
İyiki de okumuşum.
Çok hoş bir hikaye karşıladı beni.
ilginç ve oldukça akıcıydı.
Finali de ayrı bir güzeldi.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


grafspee 7 Ağustos 2014 Perşembe 09:27:00
sırf emek sarfedildiği için emek sarfettiğiniz için teşekkür ederim. beğenmenize sevindim. siz zaten her yazıya değer verdiğinizi belli ediyorsunuz. sağ olun.
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.