26 nisan
Senemle buluştuk atladım gittim kesana gelibolu da çok güzel gezdik tost yedik tepede bira içtik vapura bindik bol bol güldük eğlendik.. bakınca yüzüne geçmişe gittim evet ama onunla olan geçmişe drgil kendi güzel bir daha gelemeyeceğim o yaşlara döndüm aslında.. kendimi iyi hissettim yalan değil.. insan gençlik zamanlarını çok özlüyor güzel anıların da varsa mutlu oluyorsun..20 25 yılgibi bir süre öncesi.. ama bu bugüne geldiğin de o geçen aradaki zaman çizgisinde ibre yukarı mi gitmiş aşağı mı düşmüş insanın kafası karışıyor.. akşam arkadaşına diye yola çıktık iyi karşılandı oturduk sohbet güzeldi.. gece birlikte uyuduk ama nede bisey hissedemedim sanki bi akrabam yada yakın biri gibi hicbisey hissetmedim..onu da geçtim.. veda vakti geldi çattı içimde bi tedirginlik ... ileriye yönelik düşüncem yoktu benim çünkü birbirimize verecek pek bi hayat kalmamış gibiydi zaten..o da ayrılmış ve tedirginlileri duygudan çok mantığı ağır basıyordu.. dürüstçe konuştuk ve arkadaş olarak kalmaya karar verdik nede olsa hayatımın güzel bir parçası ve herzaman da öyle kalacak..beni düşündüren konu şu.. nekadar zorlarsam ne kadar içimden gelerek birini düşünsem kendimden feragat etsem sonucu hep bu şekilde oluyor yani yıpranan taraf aslında ben oluyorum..yaş 46.. çok mu geç kalmışlık var..56 olsam mesela 46 yaşında olmak içinde neler vermezdim.. o yüzden her anın tadını çıkarmaya karar verdim sadece kendim için...

Kabalığın kalabalığıdır yaşadığımız...
Kabalaşıyoruz, yaşadığımız her yeri bostana çeviriyoruz...
Varmak istediğimiz, bulmak istediğimiz nokta neresi; bostan mı gülistan mı, gülün mü derdindeyiz, hıyarın mı, bülbül müyüz karga mı?
Evet, çokça şikâyet ediyoruz; dönüp kendi içimize bakmak istemiyoruz, kendimizden başlamak işimize gelmiyor. Hep başkaları üzerinden kendimizi temize çıkartmaya uğraşıyoruz...
Unutulmamalı ki kimsenin yanlışı bizi doğru kılmaz, kimsenin çirkinliği bizi güzelleştirmez,
kimsenin kötülüğü bizi iyileştirmez...


Ömer ATALAN

Tefrid: Eksilerek Tam Olmak”...

Tefrid, en sade haliyle şudur:
İnsanın kendini kalabalıklardan, fazlalıklardan, bağımlılıklardan çekip sadece Hak ile kalmaya yönelmesi.
Ama bu öyle dağa çıkıp yalnız kalmak değildir. Asıl mesele dışarıdan değil, içeriden sadeleşmektir.
İnsan genelde şöyle yaşar:
Her şeye tutunarak…
İnsanlara, düşüncelere, geçmişe, beklentilere…
Sanki hepsi olmadan eksik kalacakmış gibi.
Tefrid ise tam burada başlar:
“Bunların hangisi gerçekten gerekli?” diye sormakla.
Çünkü hakikat şu:
Seni yoran şey hayatın kendisi değil, tutundukların.
Tefrid hâlinde insan şunu fark eder:
Ne kadar çok şeye bağlanırsan, o kadar parçalanırsın.
Ne kadar sadeleşirsen, o kadar kendine gelirsin.
Bu yol biraz serttir.
Çünkü insan önce şunu yaşar:
Boşluk.
Alıştığı şeyler çekilir…
Gürültü azalır…
İçinde bir sessizlik oluşur.
İşte çoğu kişi burada geri döner.
Çünkü o sessizlik korkutur.
Ama devam edersen şunu görürsün:
O boşluk sandığın şey aslında boşluk değildir…
Orası, Hak ile dolacak alandır.
Tefrid sana şunu öğretir:
“Sen sandığın şeylerin toplamı değilsin.”
Ne unvanın, ne hikâyen, ne de sahip oldukların…
Sen, bütün bunlar çekildiğinde geriye kalansın.
Ve işte o kalan şey…
En saf, en gerçek halindir.
Tefrid’in özü şu cümlede saklıdır:
Azal ki özüne ulaşasın.
Çünkü bazen ilerlemek için bir şey eklemen gerekmez…
Aksine, fazlalıkları bırakman gerekir.

Ali Rıza Aydın

#Tefrid #öz #hakikat #tasavvufi