Nemrut gölgelerin saflığında
O niyazın ki
Duyumsanan nahoş ve anlamsız
Salkım saçak
Tekil bir yadsımazlık küf bir mizaçla
Yoldan çıkmış iken vicdan
Haykırmak tek naif varsayım
Uzağında süregelen nice yalanla
Örtülü devran.

Varlığın yokluğu aslolan
Sakıncalı nice sanrı
Yüreğin kiri kadar
Batağında ömrün
Cebelleşirken şeytanla
Adı konmamış çok yazık
Dile gelmemiş çokça erdem.
O müphem sırdaşım,
Hibeli varlığı karanlığın
Kısık sesinde
Görünmez kem göze.

Bir adım uzağımda
İçinde ötelenmiş kırık bir yürek
Dışında kalma gayreti kirin pasın
Sıradan bir tecelli olsa gerek
Şükür ve sabır,
Hele ki acı ve gözyaşı;
Tek kanıt Yaradanın nezdinde
İspatı düşmez kimseye
Hele ki sevgiye uzak ise benlik.

Eş güdümlü tek olgu
Adını sen koy ey insanoğlu
Sıradan bir muafiyet
Adı kıdemli bir yalnızlık
Zinciri ardı ardına
Nazarında nefretin.

Uzağında kalmak adına
Cebelleşirken kara ruhunla
Şeytanın ve tüm menfi korkuların
Gıyabında nice sanrı
Kalmak adına pür-i pak
Fazla söze ne hacet
Ey eşref-i mahlukat
Sen ki sırdaş kara gölgelere…