Müsterih ol, yürek
Sanma ki sana eşlik edecektir cehalet
Göğün menkıbesini yaz, dilediğin kadar yaz
Yerin dibine sokanlara etmediğin kadar itibar
Hatasını görmeyenlere de konan toz kadar
Değerin bellidir nezdinde kâinatın
Saf tuttuğun afiyet ve sadakatin
Ruhun kölesi değildir meziyetlerin
Ah ki
Kimine göre asaleti ve sevmeyi eziyet bilenlerin

Sen ki, yürek
Kapılmadın rüzgârına nefsin
Sen ki, merhamet
Edimlerinde ve gönlünde var olandır nefesin
Sen ki, asalet
Aileden yadigâr bir servet
Koruyup kolladığından da öte
Kat çıktığın göğün tepesine
Kaynakçan nasıl ki inanç ve umut
Seferisi evrenin
Taziyelerini sunduğun o karanlık bulut

Bir nefersin sen, katıksız
Kimse hezimet yüklü sonsuzluğa zimmetli
Onsuz diyebildiğin kadar da yürek metanetli
Asa’n ki kalemin
Kabrin ki, uzak olduğun bunca husumetin
Kefil olduğun varsa yoksa haysiyetin ve dirayetin
Andığına sadık
Bandığına ettiğin katık
Sevgidir tökezlemen nimet
Öğretense Rabbin

Bir nasihat ve nicesi
Kulağına küpe ettiğin evrenin sermayesi
Huzurunda şunca eziyetin
Yıkılmadığın kadar da koruduğun ailenin şeceresi

Bir mıntıka ki…
Bir de haizi olduğun mantık.
Bir maliyet ki:
Ederinden yüksek
Bir kifayet ki
Bahşedilen ve bahşeden kâinat
Bir rivayet değildir de asla
Ruhuna biat
Ve tüm nefrete inat
Korunaklı olmasa dünyan ne ki?
Kim götürecektir malını diğer âleme?
Gel gör ki:
Arkasındasın sahibesi olduğun ve tüm nüfuzun ve tüm varlığın
Yadigâr kaldı mademki babandan
Ne sefil bilsinler ne de ezik seni
Sen ki:
Dağları ovaları aştığından da öte
Aşina olduğun kadar evrene
Kimin gözü olursa olsun yüksekte

Rakımı ruhun
Ve randımanın
Rakamlarla oyun oynayan aklın ve itibarın
Sözcüklerse bir ceket gibi üzerine giydiğin
Sen ki:
Hem şahikasın hem de şiirlerin yolcusu
Sen ki:
Ederinden de fazla gizli bir hazinesin
Vakıf olduğu yüce Yaratanın.