Döneceksin birgün biliyorum
Fırat alacak öfkemi ,dicle yıkayacak kirli bedenimi
O vakit acıyı idam edeceğim yüreğimin darağacında
Şiir diye yazacağım sana gözü yaşlı ülkemi
Neşeli kahkaların çınlayacak yine kulaklarımda
Duvarları yumruklamayacağım artık
Parmaklarımı kanatırcasına
Ağız dolusu küfür etmeyeceğim hayata
Ve kırmayacağım alıngan sözlerimle insanları
Yüzümde ki anlık tebessümle karşılayacağım
Her sabah şarktan doğan güneşi
Artık küstürmeyeceğim senin için açan bütün çiçekleri

Döneceksin birgün biliyorum
Çıkmaz sokaklar üstelenecek işlediğim her cinayeti
Şeytan gasp edecek bütün günahlarımı
Haliç boğacak hırçın dalgalarda isyanımı
Kırmızı bir gül açacak dudağımın kenarında
Ve son bir umutla bir mektup daha yazacağım Nazım’a

Döneceksin birgün biliyorum
Biliyorum o kalabalık mavi otobüs getirecek seni bana
O an gelecek ve Attila İlhan yığılıp kalmayacak
İstanbul’un tam ortasına
Orhan Veli boğazda rüzgarın sesini dinleyecek
Gözleri kapalı
Şarapçılar soğuktan donmayacak köprü altlarında
Göçük altında kalmayacak hiçbir maden işçisi
Ve kimse vurulmayacak artık dağlarda
Hiçbir haklı direniş boykot edilmeyecek Ankara’da
Aşk tohumlarını serpecek kara toprağa
Hiçbir çocuk ağlayarak gelmeyecek dünyaya

Döneceksin birgün biliyorum
O vakit herşey için artık çok geç olacak
Ben bekliyor olacağım mahşeri karanlık mezarımda
Ve yazdığım üç beş sayfa şiirler ile hesap vermek için
ALLAH’a...