10
Yorum
29
Beğeni
5,0
Puan
139
Okunma

Ey kimsesizlerin kimsesi Mevlâ’m,
Bu garibi mahrum eyleme Senden.
Mecnun etti beni, terk etti Leylâ’m,
Şu deli yüreğim çöl ister benden.
Dünya da hiç kimse bâki kalmıyor,
Nefsim gidenlerden ibret almıyor.
Emek vermeyince yemek olmuyor,
Uzandığı yerden bal ister benden.
Yâr dedim, güvendim, düşürdü dile,
İstese önünde olurdum köle.
Yaktı yüreğimi, çevirdi küle,
Ot bitmeyen yerde gül ister benden.
Kaderin bileği bükülmez imiş,
Açılan her yara dikilmez imiş.
Dostun vefasızı çekilmez imiş,
Kırdı kollarımı el ister benden.
Zaman hayatımın kanına girdi,
Kumdan kale gibi vurdu, devirdi.
Elime içi boş bir sandık verdi,
Dert ile kederi bol ister benden.
Mevsimler başımda dönüp duruyor,
Baharda açanlar güzün kuruyor.
Kışlar pencereme kadar vuruyor,
Ömür yandı bitti kül ister benden.
İlahî kalemin takdiri buydu,
Beşikte büyüttü, mezara koydu.
Nûrfânî, bedenin toprağa uydu,
Yaradan imanlı hâl ister benden.
Nuriye Akyol
21/9/2026
Kul olan mümine ibadet gerek
Beş vakit namazdır dinime direk
Allah için çarpan imanlı yürek
Cennete götüren yol ister benden
____ Şükrü Atay (Türkmenoğlu)
Çok teşekkür ediyorum.
5.0
100% (19)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.