Ufuk Bey, şiirinizi bir anne olarak okudum... daha ilk dizelerde boğazım düğümlendi.
Bir evladın yokluğunu düşünmek bile insanın yüreğine ağır gelirken, sizin hasretinizi satırlarda hissetmek çok sarsıcıydı.
Kokusu odasında kalan, sesi hatıralarda yaşayan bir evladın ardından zaman nasıl geçer, insan düşünmeye bile çekiniyor.
Özellikle “Kokun hâlâ tüter odanda durur” dizeniz içime işledi. O odanın kapısına her bakışta hem kavuşma isteğinin hem de yokluğun yeniden duyulacağını düşündüm.
Her kıtanın sonunda evladınıza seslenişiniz, sanki sevginiz ona ulaşsın diye edilen bir dua gibi geldi bana.

Bir anne yüreğiyle okurken, kelimelerin yetmediği yerde uzun uzun sustum.
Böyle bir acıyı bildiğimi söyleyemem.. sizin yaşadığınız hasretin ağırlığına ancak saygıyla yaklaşabilirim.

Ama evladınıza duyduğunuz sevginin her dizede yaşamaya devam ettiğini derinden hissettim.

Allah evladınıza rahmet eylesin... size ve ailenize sabır, yüreğinize dayanma gücü versin.

Acınızı böylesine içten dile getirdiğiniz bu şiir için kaleminize sağlık Ufuk Bey... saygılarımla.

Bir anne veya babanın evlat acısı karşısındaki derin özlemi, dinmeyen kederi ve evladının sevgisini yüreğinde yaşatarak onu asla unutmayacağı gerçeğidir.kalemin daim olsun inşallah .