"Semtime uğrayan kuşlar bile ıssız sanki / Uğramayanlar da bir başka gurbetin yolcusu." ve "Hatıra defteri oldu sözlerim, / Kalem oldu ruhuma yoldaş." derken serbest tarzın o hüzünlü, o buram buram gurbet kokan imge dünyasıyla zamanın akışını ne kadar naif anlatmışsınız. Şiirin sonundaki "İnceden sesini duymasak / Uzak bir diyardaki sevgilinin / Yaşamanın anlamı var mı?" dizelerindeki o sarsıcı muhasebe, kalemin gücünü kalbin dürüstlüğüyle mühürleyen bir şairlik göstergesidir.

Zamanın dur duraksız akışına, dar vakitlerin yorgunluğuna ve hayattan çalınan o solgun renklere inat; "Ne çok renk çaldım hayattan / Sızlayan yanlarıma candaş" diyerek o sarsılmaz vefayı mısralarda asaletle taşıyan dürüst kaleminizi içtenlikle selamlıyorum. "Karalamaca" adını verdiğiniz, Nesrince imzasıyla taçlanan bu değerli başyapıtın satırlarındaki o naif iç döküş ve dingin sitem, okuyanın ruhuna dokunan çok asil bir dert ortaklığıdır. Kaleminize sağlık...