Dağlarım dumanlı içim kor olur
yoluna koyuldum dönmek zordur
bir gülüşünle yeniden dirilirim
sen yoksan bu dünya bana dar gelir

​kuşlar geçer iken göğün bağrından
adın söyler rüzgâr âşıklar dağından
ben seni sevmişim can pahasına
vazgeçmek yok aşğın kitabından

​bağ bozumu geldi kurudu yaprak
sensiz akşamlarım yağmurum aksak
gül kokun yakarken bıraktın bizi
gurbette baharlar sararır ancak

​çeşme başında ben gece beklerim
yüz sürdüm suyuna seni düşlerim
bir yudum içsem boğazım düğüm
seni ben bir ömür yâr kabul ederim

​harmanda savrulur tozla duman
ömrümden eksilir gün ile zaman
sazımda kırık ses yanık bir avaz
adını anınca susar bu cihan

​kervanlar geçer de yollar yorulur
sevenin göğsüne özlem vurulur
gönül senden uzak gurbet neylesin
bir insan sevince bin kez vurulur

​sevmeyi ben senden öğrenmedim
gecenin karasın bilmez di gözüm
kaç kere rüzgârın yedi bu kalbim
kalp kapım artık tek sana mühürlü

​gel de şu yamaçtan yüzüme bak
yanarsa bu dünya yansın ne çıkar
başını göğsüme koyduğun vakit
bütün gurbet biter susar hasret

​bir gün kavuşursak sarıl boynuma
yılların hesabı sığmaz koynuma
ben sana ömrümü kalbimi verdim
sen de bir yer ayır sevdalı kuluna

​Sevdam bil ki aşkım pamuk değil
rüzgârda savrulan yaprak değildir
ben seni kaderle yazdım kalbime
alnımdan silmesi kolay değildir...