Bozkırın Ortasında Bir Damla Can Suyu...

Daha şafak sökmeden, içime ılık bir rüzgâr değdi sanki; kurumuş dallarım sessizce boy verdi yeşerdi, gökten dökülen bir damla ruhumu aydınlattı ve kalbimin kapıları seninle sonuna kadar açıldı.

Dağlarımın arkasındaki karlar erirken, bir içten gülüşün içimdeki en derin sızıları dindirmeye yetti; senin varlığın, gönlümün en dar ve karanlık köşelerine bile baharı getirdi çiçekle süsledi.

Bizim dost bozkırımıza akşamın ağırlığı çöktüğünde ve çok sevdiğimiz turnalar uzaklara göç ederken, ben hep senin adını anıp yollara bir divane gibi seslendim; belki bir rüzgâr havalandırdığım gönül avazımı alır da sana ulaştırır diye umut ettim.

Gelincik sarmış yamaçlardan akan o coşkun pınarlardan sana bir tas su uzattığımda, elimin eline dokunuşuyla dünya gözüme bambaşka ve büyülü göründü.
Yollarda aşk izim kaldığında, eski taş duvarlı avlular seni fısıldadığında ve esen rüzgâr adını söylediğinde, içimde derin uykuda olan bir efsanenin o eski sevdası yeniden uyandı.

Zaman akıp gidiyor, cihan dönüyor; gurbet ellerinde insan eriyip tükeniyor belki ama sazın telinden dökülen her türkü hâlâ senden izler taşıyor Ankara’nın sokağında kaybolmuş kavuşma hayali olan ümitlerime

Elmadağın başı dumanlı, ayrılık ise kor ateşten gömlek gibi yakıcı giymesende olmaz...
Kimi bu acıyla donup kalır, kimi küle döner; fakat benim içimdeki o gizli köz hiç sönmedi.

Bir gün bu dünyadan geçip gittiğimde, adımı değil de arkamda bıraktığım türkümü dinlersen ve o türküdeki kırık bir telde sesimi duyarsan; bil ki o sesin tam ortasında hâlâ seni yaşatıyorumdur.

Şafak sökmeden ruhuma bir kıvılcım, bir nur düştü; ömür bir kuş gibi uçup gitse de bu sevda sonsuza dek içimde kaldı.