Yukarı değirmen önü taşlı tarla
gayrı dayanılmaz yarim ayrılığa
kavuşmamız döndü yâr hâzâna
ağlar gezerim elmadağ yazıda

ırmak kıvrım kıvrım dolanır gider
dağdan yeller eser duman eder
çeksem bir avaz, olur içim keder
yine olduk gurbet elde bin beter

felek kırdı kanadımı kolumu
idris dağı kapamış yolumu
kime diyem şu perişan halimi
yanar kan ağlar yüreğimin başı

yârenim yok başıma koşup gele
ağu kattılar tatlı aşıma suyuma
hiç bakmadı gözümün yaşına
felek sırtıma vurdu dünya yükünü

aşağı değirmen önü çorak tarla
gayrı dayanamam yarim ayrılığa
kavuşmamız kaldı mı yâr hazana
ağlar gezerim şu elmadağ yazıda

aman aman elmadağım
sel vurdukça yıkılır bendim
gün gelir döner mi benim yârim?
şenlenir mi şu garip virane gönlüm?

(...Aman aman, Elmadağ’ım
....Yel vurdukça yanar bağrım
....yârdan ayrı düştü gönlüm
....Kimlere diyem şu derdim...)