Her sabaha uyanır, hikaye baştan başlar
Gök kubbede çınlayan, feryat ettiğim ahı
Yollarda ayak izim, bağrımda soğuk taşlar
Çaresizce beklerim doğacak son sabahı

​Aynalarmı yalancı, her gün değişen yüze
Gençlikten eser kalmaz, çehreyi bozar yıllar
Sonunda geçer bahar, geriye kalan güze
Meçhule yürütür zaman, ölüme giden yollar

​​Susturdum feryadımı gecenin nefesinde
Rüzgara fısıldar durur, yalnızlığı dudaklar.
Bir kırık ney sesiyim, sessizliğin sesinde
Yolumu uzatmakta, sonu çıkmaz sokaklar

​Garip bir çizgi kalır, yüründükçe izlerden,
Zaman bir ince sızı, akıp gider ruhumdan.
Gayrı umut kesildi, rotasız denizlerden,
Yeniden umut başlar, uyanınca uykumdan

​Kapanır son perdesi, fani olan dünyanın
Susar durur fısıltı, yavaşça kesilir sesler
Derin bir uyku hali, tabirsiz bu rüyanın
Bitecek bir gün çile, duracak son nefesler

Cemil Dursun / 14.09.2026



​