Bir çift gözü, gökyüzü sanıp ferinde sevgiye yandığımız.
Sevgi bağında, koruk üzümde sevgi tadını aradığımız yıllar.
Varsın olsun be!
Açmışız sinemizi yele doğru!
İçimizde yangınlar, bazen de hüzünler, bir yudum da mutluluk.
İnsanız bir nebze ya;
böyle olmalı bulmak Doğru yolu.

Hafıza i beşer
Yanılıp sıkıntıya düşer.
Anlamak bir sanattır,
Yanılsamalar baktığın aynaya düşer.
Sevgi her mahlukatta var ki;
Ana kediden yavrusuna da düşer.
İnsanı onlardan ayıran onurudur.
O da, dünyaya derin bakmakla
Gözlerden kalbe düşer.

Ben bilmem mi ki,
Hatalarımda pişerim yürek ocağında.
Küçük bir sabi idim ki,
Büyüdüm kedi misali ana kucağında.

Harman, harman dövüldük buğday tanesi gibi.
Gözlerimizde boğulduk, yürek deryasında
Duygular harmanında sevgi gibi, nefret gibi.
Hayatın harında pişmiş aşa su katılıpta pişirildik.
Yolumuza dizildi taşlar ki;
Dizlerimiz kanatılıncaya dek,
Yerden yere düşürüldük.

Çok değerli saymıyorum kendimi,
Yalnış anlama be hayat!
Yediğimiz bir lokma ekmek ki
bazen taze bazen de bayat.

Bir kaç sözcük düşürmek isteriz işte,
Temizliğin simgesi Apak kağıda.
Bırakırız kendimizi boşa alır yürek vitesi ki,
Yazılanlar döner ağıda.

Bildiğimizi sanıp,
yazarız bazen yanlişi doğru diye.
Ey yüce yaradan, işlemişsin yüreğe
İnsan olmanın naturasını sevgi diye.

Minnet etmem bir çift göze,
Dilenmem sevgi, metelik diye.
Yüce yaradan!
Verdiğin hayatın içinde
Sağlik, biraz da mutluluk en büyük hediye.