Hüznün ve hayranlığın iç içe geçtiği, son derece zarif ve imgesel gücü yüksek bir şiir.

İlk kıtada "geçmek bilmeyen geceler" ve "zamanın onu beklemesi" ile sabırsız, özlem dolu bir bekleyiş atmosferi çiziliyor. Nihavent makamının o melankolik ama tatlı huzursuzluğu, bülbül imgesiyle birleşerek duygu tonunu doğrudan dinleyiciye geçiriyor.

​ Şiirin en özgün ve çarpıcı imgelerinden biri "sapsarı lalelerde yemyeşil ışıkların yanması". Sarı renk genelde solgunluğu ve hüznü simgelerken, bir anda beliren yeşil ışık canlanmayı, umudu ve o özel varlığın ("melek misali" görünüşün) yarattığı büyüleyici etkiyi çok iyi yansıtıyor.


Henüz ömrün taze baharında olan bu figürün hayalleri o kadar büyük ve derin ki, içe kapanıp bulutlara dalsa doğa bile buna tepki verip sağanaklara teslim oluyor.
​
Son mısralarda geçen "ahu güzel" imgesi ile onun somutlaştırılamayacak denli kutsal veya gizemli olduğu vurgulanıyor.

O güzelliği, o sırrı kâğıda dökmeye çalışan kalemlerin "solup sararması", kelimelerin ve insan gücünün onun karşısında yetersiz kaldığının incelikli bir anlatımı.
​Oldukça akıcı, hece ritmi ve imge dünyasıyla klasik Türk şiiri ve müziği tadında bir çalışma olmuş.
TEBRİKLER