2
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
84
Okunma

Yorgunum, çok yorgunum
Ayaklarım taşlı yollara takılıyor,
Her adımda biraz daha eksiliyorum,
Düşlerim kırık bir cam gibi,
Parçaları elimde, hiçbir işe yaramıyor.
Güvendiklerim birer birer uzaklaştı,
Sırtımdan vuran eller unutulmuyor,
Her giden biraz daha aldı içimden,
Şimdi yalnızlıkla dolu bir evdeyim.
Umutsuzluk sardı dört bir yanımı,
Hayallerim soldu, adım adım yok oluyor,
Kırık kanatlarımı sürüklerken yere,
Bazen kendimi bile tanımıyorum.
Ama yorgunlukla karışık bir direnç var,
Belki bir gün güneş doğar yeniden,
O zamana kadar sürükleniyorum sessizce,
Hayatın acımasız çarkları arasında...
Sibel KILIÇ....
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.