Zamanın eriyip aktığı o kadife boşlukta
Mıknatıslı gölgeler gibi çarpışırken kemiklerimiz;
Ağzından dökülen kuşları yutuyorum,
Nefesin, odadaki yerçekimini büken dumanlı bir nehir…

Sonsuzluk eğrisini çiziyor parmaklarım,
Dokunduğum yerde tenin, sıvı bir gökyüzüne dönüşüyor;
Avuçlarımda iki canlı gezegen gibi dönüyor ufkunda zaman…

Boynumdan aşağı akan bir lav şelalesi dudakların,
Ellerin, kaburgamın altında uyuyan güneşi kundaklıyor;
Beni sütün ve kristalin henüz keşfedilmemiş zirvelerine,
Gecenin göğsünde dikilen o sönmez deniz fenerlerine,
Aklın sınırlarını çiğnemeye fırlatıyorsun…

Parmaklarım, haritası çizilmemiş o nemli ormanda kayboluyor,
Zamanın ötesinden gelen bir yağmur bulutu patlıyor teninde;
Yaban briyantini ve etçil çiçeklerin kokusuyla yıkanıyor kabuslarım…

Gökyüzünde gümüş bir göz gibi açılan dolunayın,
İçimizdeki yırtıcıyı kafesinden saldığı,
Eti akışkan bir rüyaya, mantığı küle çevirdiği
O tutku gecelerinde…

Özcan İşler