Umursama kimin ne dediğini.
Sararıp solma, insanların vefasızlığını.
Kafana takıp üzülme boşuna.
Herkes ettiğini bulur sonunda.

Ah Güven! sivri dilin başına açar iş.
Az frenlemesini bil, silivri soğuktur.
Üşütürsün hepten kafayı orda!
Menziline devam et, cayma yolundan.

Vuslat elbet seninde kapını çalar.
Umutsuz olma, gül herşeye.
Yüzünden tebessümü eksik etme.
Kim ne demiş? kafaya takma,

Seni sen olduğun için, sevenleri üzme.
Bağrına vura vura kalk ayağa artık.
Sonu gelmez bu hayatın çilesinin.
Sanma kader sana gülmedi.

Senin gibi onlarca insan var.
Sevda ateşi yak kalbinde solma,
Kimseyi umursama bak yoluna,
Seni sevenleri üzme daha fazla.

Onların gözünde kıymetlisin,
İyiliğini isterler her zaman,
Kendi özüne dön artık.
Kimseyi umursama bak yoluna.

Yaz feryadını her satıra, varsın duymasın sağırlanmış yürekler,
Yıkılmadı bu çınar, sökülmez kökünden fırtınalar esse de.
Gözlerinde umut tüten o canlar seni canından çok bekler,
Güneş doğar elbet kar boran içinde kalmış o sessiz evrende.

​Bırak, layık olmayanlar kendi karanlığında kaybolup gitsin,
Sen deryalar kadar engin, Artvin’in dağları kadar vakursun.
Söz gümüşse sükut altındır, dileyen dilediği gibi eğlensin,
Senin arkanda dualar, kalbinde bembeyaz bir onur dursun.

​Salla elini maziye, yük etme geçmişin kırık dökük sitemini,
Gülümse ki utansın vefasızlık duvarını üst üste örenler.
Tazele semaverde çayını, bul hayata küsen o eski kendimi,
Yürü menzile doğru Güven, görsün pes ettiğini düşleyenler.