Tamer kardeşim, insan ömrünün yaşlılık dönemini eylülle özdeşleştirerek gençliğin soluşunu, dünyanın geçiciliğini ve geriye kalan gerçek değerleri olgun bir hayat muhasebesi içinde anlatmış. “Mağrur gençlik başı dağlara benzer, saçlara düşen ak menzili gözler” dizeleri, gençlik gururuyla yaklaşan son arasındaki mesafeyi güçlü bir karşıtlıkla hissettiriyor. “Menzile varınca ne şöhret yarar, vicdan en son hükmü veriyor şimdi” sözleri, ömrün sonunda makamın ve gösterişin değil, insanın kendi vicdanıyla yaptığı hesabın belirleyici olduğunu açık biçimde ortaya koyuyor. “Heybede onurdur kulun tek katı” dizesi ise hayat yolculuğundan geriye kalacak asıl mirasın insanın koruduğu onur olduğunu şiirin en özlü düşüncelerinden biri hâline getiriyor. Her dörtlükte yinelenen “şimdi” sözü de geçmişten bugüne ulaşan fark edişi ve hakikatle yüzleşme anını kuvvetlendiriyor. canı gönülden kutluyorum, kalbi selamlarımla.