1
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
71
Okunma
Seni aramaya gelmedim.
Evinde unuttuğun gölgeni almaya geldim.
Artık adını pencerelerden içeri sokmayacağım.
Taş atmak için değil,
kalbim biraz hafiflesin diye geldim.
Sevmek bazen kaybolmakmış, öğrendim.
Sen mevsimmişsin.
Ben kalıcı sandım.
Sana kızmıyorum.
Sadece umudu yanlış kapıya bırakmışım.
Bugün affettim.
Çünkü yokluğunun elimde anahtar tutmasını istemiyorum artık.
Gökyüzünü sana geri verdim. Uç.
Ben de gidiyorum.
Ellerim boş ama kalbim nihayet benim.
Ve ilk kez, kendi sabahıma yürüyorum.
Elveda.
Özcan İşler
29 Ağustos 2026 Ankara
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz