Ön Söz
"Kader, insana kalbini bir kez teslim etme hakkı verir. O ilk mühürden sonra geçen koca bir ömür, asıl cennetinden sürülmüş bir ruhun teselli arayışıdır. Bu şiir; kalbini o kutsal uçurumdan bir kez bırakmış ve ömrünü o asil sürgünde tamamlayan tüm yorgun yüreklere ithaf edilmiştir..."

Mühür

Yolun bittiği yerde başlar ya hani insan,
Gözlerin kapıda, kulak seste kaldığı o an;
İşte öyle bir boşluk, öyle derin bir kuyu,
Bütün nehirler akar, unutur eski suyu.
İnsan sever bir kere; gerisi yalan rüzgâr,
Ömrün kışına inat, yürekte bir bahar var.
Kör bir kuyu gibidir ilk ve tek sevda dediğin,
İçine düştüğün an, biter bütün bildiğin.


Adı yara olsa da sarıp sarmalarsın ya,
Gecenin en koyu, en körpe anında bile
Bir tek o adla uyanırsın bu yalan dünyaya.
Çünkü sevmek; bir ömrü ateşe atıp gülümsemek,
Bir başkasının canını, kendi canından bilmek.
Zaman unutturur sanır aldanan o zavallı akıl,
Hangi zaman silmiş ki taşa kazınan nakşı


Gözlerin rengi solar, saçlara düşer de ak,
Yürek aynı yerdedir, ilk günkü gibi berrak.
İnsan sever bir kere; kalanı birer suret,
Gönül bir kez mühürlenir, ona düşer hasret.
Ne yollar mesafeyi kırmaya yeter gücünü,
Ne de yıllar siler o ilk günün sükûtunu.

Birikmiş ne varsa içte, bir nehir gibi taşkın,
Her nefes o yangından, her bakış biraz şaşkın.
Çünkü aşk dediğin şey, bir kere çalarsa kapıyı,
Kilit tutmaz o gönül, yıkar içerideki yapıyı.
O kapı bir kez açılır, o mühür bir kez vurulur,
Sonra bütün fırtınalar diner, bütün sular durulur.
Gayrısı gölgedir artık, gayrısı bir kuru yaprak,
İlk cemre nereye düştüyse, orasıdır asıl toprak.


İnsan sever bir kere; geriye kalan ne varsa ömürde,
Yalnızca o büyük yangından sızan birer tesellidir gözde.
Kandiller söner elbet, yorulur bu yalan dünya,
Geceyi sabaha bağlayan o bağ, sığmaz hiçbir rüyaya.
Biz o tek hakkımızla bir ömürlük yemin ettik,
Bir kere sevdik diye, bu dünyayı terk ettik.
Varsın sussun bütün şarkılar, varsın kapansın bu perde;
Gözün gördüğü o ilk cennetten sonra, dünya sürgünü teferruattır her yerde.(sevene)


21.08.2026