Sevdanın yorgunluğunu ve tükenen umudu içli bir dille anlatmış Gül Hanımefendi. “Kurumuş pınardan su umulur mu?” sorusu ile “Ömrümün baharı hazana döndü” dizesi şiirin hüznünü derinleştirmiş. Kutluyorum hanımefendi, kalbi selamlarımla.

Bu şiir baştan sona bir yorgunluk şiiri
Her kıtada aynı soru çakılıyor
Aşkı yaşamaya heves mi kaldı
Cevabı zaten dizelerin içinde verilmiş

Sırtıma gurbet yükünü yükledin diyorsun
Sevda kökünü toprağa gömdürdün
Ömrün şevkinden bir gün bile vermedin
Kurumuş pınardan su umulur mu diyorsun
Taşlaşmış yüreğe dost olunur mu
Bu sorularla şiir tokat gibi vuruyor

Yüzüme gülüp arkanı döndün
Mertlik kalesini kökten devirdin
Beni kor gibi küle çevirdin
Feleğin sunduğu zehir gözlerinden nehir olmuş
Koca şehir sana zindan olmuş

Bülbülün efkarı gülü uyutmaz diyorsun
Yüreğin sızısı gönlü avutmaz
Gözden akan yaşı gece kurutmaz
Hüzünle keder sineye çekilmiş
Bunca emek heba olmuş

Yıllarca yolunu gözledin
Bağrında hasretin harını büyüttün
Ne bahar kaldı ne yarın
Ömrün baharı hazana döndü
Gözünün yaşıyla yollar yıkandı
Sevda diye yandın külün savruldu

Bu şiir türkü tadında bir ağıt
Nakaratı hep aynı ama her seferinde daha ağır
Aşkı yaşamaya heves mi kaldı sorusu
Verilen bütün emeklerin cevabı oluyor
Sonunda geriye sadece yorgun bir kalp ve savrulmuş kül kalıyor.

Yüreğinize sağlık
☕🙏

yüreğiniz dert görmesin
tebrikler
esenlikler dilerim