Bu şiir firari bir sevdayı duvarlara yazmadan gecenin içine bırakarak koruyan bir yüreğin derin ve direngen yolculuğunu anlatıyor.

Adını duvara yazmama korkusu karanlığın sabaha kadar taşımasını isteme sabah olunca bazı isimlerin silinmek için değil insanın içinde çoğalmak için doğduğunu anlama sokakların ayak sesini susup geçilen köşeleri söyleyemediği sözleri bilmesi her şehrin kendi korkusunu taşıması ve en sevdiği şeyi fısıltıyla koruma hali şiirin temel dokusunu oluşturuyor.

Seni bir yüzün içinde aramayıp işçinin avuçlarında annenin kapıya çevrilmiş gözlerinde kadının başını eğmeden yürüyüşünde çocuğun henüz kirletilmemiş düşlerinde görme yokluğunun bile bir memleket kadar büyük olması sevdayı kişiselden toplumsal bir boyuta taşıyor.

Gecelerin uzaması geç vakit çalınan kapılar sahiplerini bekleyen sandalyeler soğuyan yarım çaylar yüksek sesle konuşulmayan evlerin sessizliğinin bütün bir şehrin korkusunu anlatması baskının ağırlığını hissettiriyor .

Seni yasaklamak istemeleri kelimeleri değiştirip kitapların arasından geçip bakışlardan şüphelenmeleri oysa bir düşüncenin kapıyı çalmadan girdiğini bir umudun en karanlıkta bile yolunu bulduğunu söylemesi direnişin sessiz gücünü vurguluyor.

Meydanların kalabalığında değil yabancının uzattığı elde paylaşılan lokma ekmekte omzun omza sessizce değdiği yerde sevmek sevmenin dünyanın daha iyi bir ihtimaline inanmak olduğunu belirtmesi şiiri umutla örüyor.

Yıllar geçip yüzler yaşlanırken sokak adları değişirken gecenin altından geçen insan ne kadar susarsa kendinden vazgeçmiş olur sorusuna cevap vermeden yürümek bazı cevapların yolla verildiğini gösteriyor.

Şimdi adını hâlâ gecenin içine bırakmak bir gün bir pencere aralanacak bir çocuk gökyüzüne korkmadan bakacak ve sen hiç gitmemişsin anlayışıyla firari sevdanın bütün yasakların içinden kaçıp geldiğini ilan ederek kapanıyor.

Kısacası bu metin yasaklı bir sevdayı fısıltıyla koruyan sessiz direnişi ve umudu ustaca işleyen güçlü ve içten bir soluk gibi duruyor.

Yüreğine sağlık
👌👏☕🙏