zamanın sivri dili
koparıyor bizi birbirimizden
üstümüzden kuş sürüleri geçiyor
a y r ı l ı k l a r toplamı oluyor tüm yaşantımız


hatırlar mısın bilmem
ben küçükken
küçüçükken hani
ağlarken duvar kenarında
her nefis bir çiçekti
anne çiçek
baba çiçek
çocuk çiçek

ve coca cola kamyonuyla gelirken sana
paslı hapishane duvarına yaslanıp
kollarını kocaman açardın ya baba
iri habbeli tesbihini boynuma takar
öperdin ya hani doyasıya


kibirli çocuklara
çingene tasında su içirten hayat
her şeyi öğretti bana
ayrılıkları
ihanetleri
ölümleri

sabrın da bir sınırı var derdin ya baba
durakladım o eşikte bir ömür
kimin kanına girdik
kimin vebali boynumuzda
suyun yazgısı
ateşin hükmü
hiç teğet geçmedi göğsümüzü

feleğin çarkında un ufak olsa da düşlerimiz
düşünü çalmadık kimsenin
sevdik;
insanı
doğayı
ve sessiz kullarını Allah’ın

bir nefes verdim baba
ciğerlerimi söküp yerinden
al onu

beni bırakma