Herkes biraz eksik başlar güne,
Cebinde dünden kalan bir kelime.
Koşarız durmadan kendi izimizde,
Yetişemeyiz bir türlü kendimize.

Bir çocukluk sesi gizlidir dünümüzde,
Ya da bir akşam rüzgarı tenimizde...
Kiminin silinmez bir imzası var kalbinde,
Bizimse yolları aşan o ortak derdimizde;
Yolların ötesinde buluştuğumuz o ilk dize.

Çünkü aşk dediğin sessiz bir yemindir,
Mürekkeple örülen gizli bir şehirdir.
Sen orada bir cümle bırakırsın geceye,
Ben burada aynı sözü fısıldarım heceye.
Birbirimizden tamamen habersiz ve uzak,
Aynı anda düşer kalemin ucu beyaz kâğıda,
Aynı duyguyu haykırırız sessiz dünyaya.
Aynı süzgeçten geçer içimizdeki yazı;
Benim göğsümden süzülen o yangın,
Senin o en duru kalbinde bulur yankı.

İşte bu yüzden hasret uzak yollarla durmaz,
Gönülden süzülen bu sevda asla yorulmaz.
Özlemek; sen "yoruldum" dediğin o derin an,
Bağrıma oturan o keskin sızıdır inan.

Ve bekleyiş esaret sayılmaz artık,
Zamanın bizi yenmesi, eskitmesi boşuna.
Mesafe dediğin ne ki, her yer karanlık;
Bıraktığım bir izi sarsın asilce sessizliğine,
Fısılda uzaklardan ortak kaderimizin sesine.

Dünya dediğin, bir bavul sığlığında şimdi,
En çok kendi içine düşerken incinir insan.
Söylesene içindeki bu sessizlik kimindi;
En sert fırtınalar durgun denizde koparmış meğer.

Yine de bir ışık sızar kapı aralığından,
Birimiz konuşsa diğeri duyar uzaktan.
Kelimeler süzülür kalbin en gizli odasından;
Zaman her acıyı temize çeker usulca,
Yıkılan ne varsa kökünden uyanır birden,
Filizlenir o sevda ortak bir rüyada yan yana.

Çünkü hayat, iki ayrı uzak şehirde,
Aynı dizeye can veren gizli bir kaderde;
Tek bir kalemle sessizce yazılan,
Bizi her okunuşta aynı anda yaşatan.


Tamer KARAKAŞ
25.08.2026