1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
56
Okunma
Seni sevmek
bir çiçeği sulamak değildi;
daha çok,
kimsenin fark etmediği bir çatlağa
gün ışığı taşımaktı.
Ben sana
“kal” demedim hiç.
Çünkü bazı aşklar
kalınca değil,
giderken belli eder
ne kadar yer kapladığını.
Şimdi içimde
sana ayrılmış bir oda yok.
Ama kapısı da kapanmıyor.
Bazen bir kelime düşüyor aklıma,
seninle ilgisi olmayan bir kelime;
mesela “akşam”.
Ve ben,
nedense o anda
bütün kaybettiklerimi
aynı masada otururken buluyorum.
Demek ki insan
birini unutunca değil,
ona söyleyecek sözü kalmayınca
gerçekten bitiriyor.
Benim sana
hâlâ söyleyecek çok sözüm var.
O yüzden
bu şiirin adı yok.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz